Het Silmido-incident is het meest pijnlijke voorbeeld van hoe de staat individuen heeft geïnstrumentaliseerd en er op wrede wijze een einde aan heeft gemaakt. Degenen die de speciale missie kregen om agenten van de noordelijke factie te zijn en een extreme training hadden ondergaan, ontmoetten het lot van Tosagupin in naam van het handhaven van geheimhouding toen de nood van de natie verdween. Volgens onlangs onthulde getuigenissen gaf het Ministerie van Nationale Defensie hen de valse hoop dat ze naar Vietnam zouden worden gestuurd, dwong hen hun beroep op te geven en pleegde vervolgens een uitgebreide misleiding door onmiddellijk de doodstraf uit te voeren. Hun laatste momenten, op de drempel van de dood, waarbij ze ‘Lang Leve de Koreaanse Onafhankelijkheid’ roepen en hun wrok jegens de natie uiten, bewijzen duidelijk hoe onmenselijk staatsgeweld kan zijn als het iemands leven vertrapt.

Aan de andere kant bracht het schietincident van de 22e Divisie, dat plaatsvond als gevolg van een combinatie van individuele afwijkingen en irrationaliteit binnen de eenheid, duidelijk de chronische kwalen van de militaire cultuur van onze samenleving aan het licht. De woede die groeide in een tragische omgeving van groepspesten en klassenuitsluiting explodeerde uiteindelijk in geweerschoten tegen zijn collega's, wat ertoe leidde dat de dader de laatste ter dood veroordeelde gevangene in Korea werd. Bovendien waarschuwen de gevallen van degenen die ten onrechte zijn gedood bij executies nadat ze betrokken waren bij verzonnen spionagezaken tijdens het afgelopen militaire regime hoeveel onschuldige mensen kunnen worden opgeofferd als de rechterlijke macht wordt gereduceerd tot een dienstmaagd van de macht. Op deze manier is de doodstraf, afhankelijk van de tijd, een bastion van de nationale veiligheid geworden of een politiek moordinstrument om de legitimiteit van het regime veilig te stellen.

In de moderne tijd verschuift het zwaartepunt van het rechterlijke oordeel naar de brutale misdaden van individuen en de constitutionele vernietiging van degenen die aan de macht zijn. Recente gevallen van wraakmoorden voor seksuele misdrijven gaan gepaard met ingewikkelde criminele methoden zoals stalking en misbruik van het rechtssysteem, waardoor sociale verontwaardiging ontstaat, en de rechtbank luidt sociaal alarm door zware straffen op te leggen van levenslange gevangenisstraf of hoger. Tegelijkertijd is het onderzoek van de speciale aanklager naar de vermeende rebellie van voormalig president Yoon Seok-yeol naar voren gekomen als de heetste aardappel in onze moderne geschiedenis. De beschuldiging van het bedreigen van de Nationale Vergadering en de Nationale Verkiezingscommissie door het mobiliseren van strijdkrachten houdt rechtstreeks verband met de misdaad van het leiden van een opstand, waarvoor de wettelijke straf de doodstraf is. Dit schept een historische ironie omdat het geweld dat de staat in het verleden heeft gepleegd, is overgenomen door degenen die nu aan de macht zijn.

De controverse rond de doodstraf gaat verder dan alleen het betalen van de prijs voor een misdaad; het raakt aan de filosofische vraag of de staat de autoriteit heeft om mensenlevens te nemen. Zoals we hebben gezien bij het eerdere Reporting League-incident en de manipulatie-spionagezaak, blijft het resultaat van een staat die een fout maakt in zijn beslissing een permanente tragedie die nooit ongedaan kan worden gemaakt. Zoals blijkt uit uitspraken van het hof van beroep, zoals de Baek Rak-jeong-zaak, stuiten zelfs de pogingen van de Waarheids- en Verzoeningscommissie om fouten uit het verleden te corrigeren op obstakels in de juridische procedure, en herhaalt het lijden van de nabestaanden zich. Wanneer de rechterlijke macht de waarheid negeert vanwege politieke belangen of procedureel formalisme, verliest het land zijn eigen morele legitimiteit en komt de schade volledig op de schouders van het volk terecht.