Onlangs werd een beroemde directeur oogheelkunde in Gangnam aangeklaagd op beschuldiging van het ontduiken van een groot bedrag aan belastingen door het inhuren van een illegale makelaar om patiënten aan te trekken en het vermommen van de miljarden gewonnen winst die in ruil daarvoor werd betaald als valse advertentiekosten. Hoewel het plaatsen van patiënten ten strengste verboden is op grond van de Medical Service Act en de compensatie niet als noodzakelijke belastinguitgaven kan worden erkend, gebruikte directeur Lee een klassieke maar wrede methode om valse belastingfacturen uit te schrijven met behulp van ‘gegevensbronnen’. De valse belastingfacturen ter waarde van 6,1 miljard won en het ontdoken belastingbedrag van 2,7 miljard won dat tijdens het onderzoek werd onthuld, laten duidelijk zien hoe professionals hun publieke verantwoordelijkheden kunnen laten varen en belastingwetten kunnen overtreden voor hun eigen persoonlijk gewin. Uiteraard ondernam de arts in kwestie na de start van het onderzoek actie door de volledige 3,7 miljard won te betalen, inclusief het ontduikingsbedrag, maar dit was slechts een bezoek achteraf en is verre van voldoende om het vertrouwen in belastingrechtvaardigheid in onze samenleving te herstellen.

De controverse over belastingrechtvaardigheid gaat verder dan individuele afwijkingen en breidt zich uit naar het belastingstelsel op de kapitaalmarkt. Nu de inkomstenbelasting op financiële beleggingen, die in het verleden werd uitgesteld onder het voorwendsel om de aandelenmarkt nieuw leven in te blazen, eindelijk wordt afgeschaft, stellen loontrekkers een fundamentele vraag: 'Waarom wordt een belastingtarief van maximaal 45% toegepast op geld dat is verdiend door zweet, maar mild op winsten op aandelenbeleggingen?' Natuurlijk is de huidige marktsituatie, waarin verbeteringen op het gebied van corporate governance en waarde-up-programma's worden gepromoot, anders dan die uit het verleden, en het argument dat een geavanceerd belastingmodel nodig is dat langetermijninvesteringen aantrekt, wint aan overtuigingskracht. Het doel is niet simpelweg het innen van belastingen, maar het is dringend tijd om een ​​evenwichtig beleid te ontwerpen dat de soliditeit van de vermogensvorming waarborgt en mensen niet ontmoedigt om te gaan werken. Het is tijd om het marktvertrouwen te herstellen door de beschermingsmaatregelen voor beleggers te verfijnen, zoals gedifferentieerde belastingen op basis van de periode van bezit en de aggregatie van winsten en verliezen, zoals op geavanceerde kapitaalmarkten zoals de Verenigde Staten.

Twijfels over de vraag of het belastingbeleid van de overheid eerlijk functioneert, komen ook aan het licht in de kwestie van de belastinguitgaven die 'verborgen sociale subsidies' worden genoemd. Volgens een recent onderzoek van het Korea Institute for Health and Social Affairs is de omvang van de belastinguitgaven in de sociale zekerheidssector in vijftien jaar bijna verviervoudigd, tot meer dan 39 biljoen won. Dit gaat veel sneller dan de directe begrotingsuitgaven van de overheid, maar het probleem is dat deze belastingvoordelen doorgaans meer geconcentreerd zijn op mensen met hoge inkomens die het zich kunnen veroorloven om zich te abonneren op particuliere financiële producten. Begrotingsprojecten worden elk jaar aangepast door middel van prestatie-evaluatie, maar zodra het systeem is ingevoerd, wordt de vervaldatum voor belastinguitgaven vaak verlengd, waardoor het moeilijk wordt om het totale begrotingsbedrag te beheren. Het besluit van de regering om de belastinguitgaven ter waarde van 80 biljoen won vanaf het begin opnieuw te onderzoeken, betekent dat het tijd is om de geldigheid van de verlaging met objectieve gegevens te bewijzen.

De beëindiging van het systeem van vrijstelling van vennootschapsbelasting wanneer een moedermaatschappij activa verkoopt om een ​​insolvente dochteronderneming te redden, is ook een uitbreiding van deze trend. In het verleden, tijdens de recessie in de bouwsector, werden dergelijke belastingvoordelen toegestaan ​​als een wanhopige maatregel om seriefaillissementen te voorkomen, maar nu is de heersende mening dat ze niet passen in de managementtrend die de nadruk legt op de onafhankelijkheid van bedrijven en het beschermen van de aandeelhouderswaarde. Het is moeilijk om de kritiek te vermijden dat het verlagen van de belastingen om de financiële structuur van een specifiek bedrijf te verbeteren niet alleen het overlevingsvermogen van het bedrijf belemmert, maar ook de winsten die aan de aandeelhouders moeten worden teruggegeven, vervormt. Uiteindelijk is de kern van het K-Value Up-beleid het verminderen van preferentiële belastingsteun en het creëren van een omgeving waarin bedrijven zelf een eerlijke beoordeling van de markt krijgen door hun bestuursstructuur op transparante wijze te verbeteren. De gebruikelijke zonsondergangverlenging moet worden stopgezet en strikte normen voor het evalueren van de effectiviteit van beleid moeten worden toegepast op alle belastingdiensten.