Het recente doodsincident in een bar in Gwangju liet duidelijk het verwrongen aspect van onze samenleving zien. Deze tragedie, die plaatsvond na een klein geschil, leidde tot de geplande mishandeling van de dader en de dood van het slachtoffer, dat zich niet kon verzetten. De rechtbank veroordeelde de dader tot een zware gevangenisstraf van zes jaar wegens het veroorzaken van lichamelijk letsel. Kijkend naar de hele zaak toonde de dader een gewetenloze houding waarin hij probeerde het geweld te rechtvaardigen door het slachtoffer te lokken door cameratoezicht te vermijden en de slangterm 'Yacharul' te gebruiken. Het slachtoffer was het hoofd van het huishouden dat ijverig aan de frontlinie van het leven werkte en voor zijn moeder en jongere broer zorgde, maar aan het einde van zijn korte leven schonk hij zijn organen, waaronder zijn hart, longen en lever aan zeven mensen, en liet de mensen om hem heen nog bedroefder achter.

Er zijn ook andere trieste gevallen van oplossing. Kim Yong-seop, een man van in de vijftig die zijn dochter, die soldaat was, leerde dat ze altijd aan de kant van de zwakken moest staan, redde de levens van drie mensen toen hij plotseling overleed aan een hersendood. Zijn wens om mensen in nood te helpen leidde via zijn dochter tot zijn praktijk van sociale rechtvaardigheid, en dat doel bereikte hij uiteindelijk door zijn laatste offer. Bovendien heeft de heer Shin Bong-seok, die er spijt van had dat hij vanwege moeilijke omstandigheden gedurende zijn hele leven geen materiële donaties kon doen, zijn laatste stempel gedrukt op 'orgaandonatie', zoals hij aan zijn vrouw had beloofd. Hij leefde 30 jaar lang als een trouwe chauffeur en miste geen enkele werkdag. Hij bewees opnieuw de waarde van oprechtheid door vier mensen nieuwe levens te schenken op het moment dat hij vertrok.

De kern van hun cases is de filosofie van ‘aandacht voor anderen’ en ‘spoor van leven’. Hoewel de slachtoffers onder hun eigen omstandigheden te maken kregen met onverwachte sterfgevallen, kozen ze ervoor hun leven te delen, zodat hun dood niet tevergeefs zou zijn. Aan de andere kant geven de onmenselijke misdaden van de daders blijk van een onzorgvuldige houding die de dood licht opvat, en duidelijk maakt waar gerechtigheid in onze samenleving naartoe moet gaan. Het feit dat de rechtbank in de zaak van doodslag op de onberouwvolle houding van de dader heeft gewezen en hem heeft veroordeeld tot een hogere straf dan de aanklager had geëist, kan worden gezien als een minimale reactie op het nobele offer van het slachtoffer en het verdriet van de nabestaanden.

Achter de nobele beslissing om organen te doneren, schuilt altijd de diepe pijn en liefde van de families die achterblijven. Ondanks de plotselinge diagnose van hersendood respecteerde de nabestaanden de wensen van de overledene en stemde in met de donatie, waarbij de pijn van de scheiding tot verhevenheid werd gesublimeerd door de laatste reis van de overledene te vullen met het delen van het leven. Het verzoek van de nabestaanden om de gezondheid en het geluk van degenen die donaties ontvangen, bevat hun oprechte wens dat de wereld warmer zal worden voor degenen die zijn overleden. Dit laat duidelijk zien welke gemeenschappelijke houding we moeten hebben als er zich een tragische gebeurtenis voordoet en welke positieve invloed de dood van één persoon op de samenleving kan hebben.