교실이라는 이름의 전장(戰場): 붕괴하는 공교육의 현주소와 길 잃은 교권 > K-wave Trends

De realiteit is dat zelfs het minimale vangnet van het onderwijs aan het instorten is. Een incident waarbij een vierjarig kind verbrand werd door een heet lijmpistool tegen zijn lippen te houden op een kleuterschool in China laat duidelijk zien hoe laag de beroepsethiek van leraren is gedaald. De kindermisbruikzaak gepleegd door een leraar op een middelbare school in Schotland bewijst ook hoe misdaden vermomd als onderwijzers onuitwisbare psychologische littekens achterlaten bij kinderen. Deze incidenten gaan verder dan louter individuele afwijkingen en bewijzen hoe laks het toezichtsysteem in het onderwijs is. Kinderen kunnen scholen niet vertrouwen en ouders worden herhaaldelijk gedwongen hun kinderen elke dag met angst naar school te sturen. Het is een tijd waarin onderwijsautoriteiten dringend verder moeten gaan dan een snelle reactie en fundamenteel moeten nadenken over de manier waarop leraren moeten worden geselecteerd, onderwijs op het gebied van ethiek moet worden gegeven en een systeem voor regelmatig toezicht moet worden opgezet.

Het fenomeen van de uittocht uit het onderwijsveld geeft aan dat leraren een kritiek punt hebben bereikt waarop ze niet langer alleen met hun plichtsbesef kunnen overleven. De realiteit dat leraren met minder ervaring snel met pensioen gaan, en zelfs directeuren en vice-directeuren, die geacht worden centraal te staan ​​in het schoolmanagement, ervoor kiezen om met ere-pensioen te gaan voordat ze de pensioengerechtigde leeftijd bereiken, voorspelt de ineenstorting van het onderwijssysteem. Lage lonen, buitensporig administratief werk en voortdurende reacties op burgerklachten hebben leraren tot werknemers gemaakt die zich zorgen maken over hun overleving in plaats van er trots op te zijn onderwijzers te zijn. Dit fenomeen van vertrek is vooral merkbaar in grootstedelijke gebieden, waaronder Gyeonggi-do, omdat schoollocaties niet langer stabiele werkplekken zijn, maar zijn getransformeerd in conflictcentra. Het verbeteren van de behandeling van leraren en het verbeteren van hun werkomgeving is niet simpelweg een kwestie van het verbeteren van de welvaart, maar is de minimale maatregel om de duurzaamheid van het openbaar onderwijs te garanderen.

De gesloten bedrijfsstructuur van stichtingen van particuliere scholen en de cultuur van vergelding tegen klokkenluiders zijn chronische kwalen in de onderwijswereld. Het recente incident waarbij een leraar op een privéschool in Icheon zelfmoord pleegde nadat hij leed had geleden nadat hij de corruptie aan het licht had gebracht, is een tragedie die laat zien hoe absoluut de macht van de stichtingen van particuliere scholen is. Particuliere scholen hanteren een abnormale structuur waarin stichtingen de rechten op personeelsbeheer monopoliseren, terwijl ze financiële steun van de overheid ontvangen. Dienovereenkomstig is het logisch dat de onderwijsgemeenschap, inclusief de Koreaanse Leraren- en Onderwijsarbeidersbond, een herziening van de Private School Act eist. Als er geen institutioneel mechanisme bestaat om de oneerlijke instructies van leraren of de corruptie te controleren, zal de gerechtigheid in het onderwijs onvermijdelijk verdwijnen. Er is dringend behoefte aan hervormingen die gepaard gaan met juridische kracht om klokkenluiders te beschermen en op transparante wijze toezicht te houden op het personeel van stichtingen van particuliere scholen.

De kloof in perceptie tussen leraren, leerlingen en ouders rond verstoring van de klas laat een botsing van waarden zien die verder gaat dan een gebrek aan communicatie. Zoals blijkt uit een onderzoek van het Gyeongnam Office of Education, versterken de verschillen in perspectieven tussen leraren die de klas zelf betwisten en leerlingen en ouders die gevoelig zijn voor agressief gedrag of een agressieve levensstijl onder leeftijdsgenoten de conflicten op onderwijsgebied. Om deze kloof te verkleinen moeten we verder gaan dan alleen het versterken van de regelgeving en een forum voor dialoog bieden waar scholen elkaars standpunten als onderwijsgemeenschap kunnen begrijpen. Hoewel het belangrijk is om technologieën te introduceren zoals het overdragen van kwaadwillige klachten buiten school of het opzetten van een AI-bewijsautomatiseringssysteem om onderwijsrechten te beschermen, moet het herstel van een onderwijscultuur gebaseerd op wederzijds respect boven alles een prioriteit zijn. Alleen als we elkaars moeilijkheden erkennen en met elkaar inleven, zal de klas weer een plaats van ononderbroken leren krijgen.

Nieuw leiderschap dat leiding geeft aan veranderingen in de onderwijswereld en de communicatie met het veld zijn ook belangrijke taken geworden. Het is bemoedigend om te zien dat nieuw gekozen toezichthouders prioriteit geven aan het beschermen van de onderwijsrechten en het verbeteren van de onderwijsomgeving, maar wat belangrijk is, is actie. Net als in het geval van Gyeongnam bewijst het feit dat de Koreaanse leraren- en onderwijsarbeidersvakbond en de Koreaanse leraren- en onderwijsarbeidersvakbond overeenkomen om de onderwijsrechten te beschermen en het administratieve werk te verminderen, zelfs vanuit verschillende perspectieven, hoe ernstig het lijden ter plaatse is. Bovendien suggereren pogingen om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren, zoals het versterken van de mogelijkheden voor loopbaanadvies of ervaringsleren door verbinding met de lokale gemeenschap, de richting waarin het onderwijs zich zou moeten bewegen. Het belangrijkste is om vanaf de fase van de transitiecommissie actief de stemmen van leraren in het veld te weerspiegelen, en niet alleen maar opinies op tafel, en om voortdurend toezicht te houden en samen te werken om ervoor te zorgen dat de beloften van de gekozen president binnen zijn termijn in praktisch beleid worden omgezet.