De verklaring van voormalig voorzitter Woo Won-sik dat hij zich niet kandidaat zal stellen, dient als een kans om duidelijk het ware gezicht bloot te leggen van het factieconflict waarmee de Democratische Partij momenteel wordt geconfronteerd. Hij noemde de geest van voormalig president Kim Dae-jung van een partij voor het gewone volk en de droom van voormalig president Roh Moo-hyun van een nationale partij, en stelde een fundamentele vraag of de huidige vorm van de partij overeenkomt met die waarden. Met name tijdens de partijleiderschapswedstrijd gebruikte hij onuitsprekelijk denigrerende termen richting zijn collega’s en uitte hij diepe schaamte over zijn huidige gedrag, dat er alleen op gericht was zijn tegenstanders een deuk te geven. Dit gaat verder dan een simpele emotionele uitstorting en wordt geïnterpreteerd als een scherpe diagnose van een senior politicus dat de identiteit van de partij op zijn kop staat. Voorzitter Woo benadrukte dat deze verkwistende conflicten uiteindelijk zelfbeschadigende acties zijn die de toekomst van de partij ondermijnen, en gaf partijkandidaten de opdracht de realiteit onder ogen te zien.

Deze nationale conventie vormt een complexe structuur, met geruchten dat de zittende vertegenwoordiger Chung Cheong-rae zich kandidaat stelt voor een tweede termijn en mogelijke kandidatuur van premier Kim Min-seok en vertegenwoordiger Song Young-gil. Voormalig voorzitter Woo Won-sik wordt geclassificeerd als een sterke kandidaat voor het partijleiderschap, maar hij heeft duidelijk gemaakt dat hij niet zal deelnemen aan deze verhitte concurrentiestructuur door niet mee te doen. Verwacht wordt dat zijn vertrek een rem zal vormen op de steeds heviger wordende emotionele strijd tussen vertegenwoordiger Chung Cheong-rae en de aanhangers van premier Kim Min-seok in sommige delen van de politieke wereld. Nu de spanningen tussen de reguliere en niet-reguliere facties van de partij, of tussen het huidige leiderschap en potentiële uitdagers, toenemen, impliceert het niet-verkiezen van senior figuren een kritische kijk op de werkingsprincipes van de partij. Uiteindelijk reorganiseert het besluit van voorzitter Woo het landschap van de machtsconcurrentie tussen de partijen en fungeert het ook als druk om over te schakelen van een factieconfrontatie naar een concurrentie waarin beleid en visie centraal staan.

Een ander belangrijk punt waarop voorzitter Woo wijst is ‘het verdwijnen van het levensonderhoud van mensen’ en ‘waarschuwing over lokale verkiezingen’. Hij bekritiseerde dat het levensonderhoud van de mensen verandert zonder ook maar één vrije dag, maar dat de klok van de Democratische Partij feitelijk stilstaat door interne conflicten. Zijn consequente argument is dat als de partij er niet in slaagt de strenge waarschuwingen van de bevolking bij de laatste lokale verkiezingen goed te lezen, de toekomst van de partij onzeker is. In het verleden behaalde de Democratische Partij een overweldigende overwinning toen ze kleine meningsverschillen overwon en als één geheel samenkwam, maar ze heeft een geschiedenis van het drinken van de bittere beker van de nederlaag toen ze binnen zichzelf verdeeld en verdeeld was. Voorzitter Woo herinnert ons aan deze historische lessen en is bezorgd dat het huidige conflict een vicieuze cirkel zal worden die ervoor zal zorgen dat de partij opnieuw zal krimpen. Dit is een politiek aforisme dat huidige partijleiders en toekomstige kandidaten zich pijnlijk moeten herinneren.

Deze boodschap van voormalig voorzitter Woo Won-sik krijgt zelfs nog meer gewicht in een tijd waarin meningsverschillen over de partij-regeringsrelatie en de werkingsprincipes binnen de partij aan de oppervlakte zijn gekomen. De kritiek dat de Democratische Partij haar oorspronkelijke rol verwaarloost door verwikkeld te raken in interne gevechten, in plaats van de mensen te vertegenwoordigen die lijden onder de regering van Yoon Seok-yeol, wint zowel binnen als buiten de partij sympathie. Hij maakte duidelijk dat de weg die de partij moet inslaan niet het hebben van een conventie is die pijn en verdeeldheid veroorzaakt, maar het herstel van een grotere en meer verenigde Democratische Partij. Door te verklaren dat hij zich niet kandidaat zou stellen, zette hij de verwachtingen om hem heen dat hij ‘het centrum van de partij moest behouden’ terzijde en koos hij in plaats daarvan voor de grotere waarde die ‘iedereen zou moeten weerspiegelen’. Dit is een eis tot politieke verantwoordelijkheid van uitdagers van het partijleiderschap, en wordt gezien als een krachtige oproep aan de partijleden om een ​​einde te maken aan de politiek van verdeeldheid.