De liquiditeitscrisis waar JoongAng Group onlangs mee te maken heeft, is meer dan alleen een probleem voor één bedrijf; het is een symbolische gebeurtenis die duidelijk de structurele beperkingen van de snel veranderende media-industrie laat zien. De reden waarom grote aangesloten bedrijven, waaronder JTBC, de curator hebben aangevraagd en JoongAng Ilbo trainingen heeft gevolgd, is de realiteit dat de markt voor traditionele omroepreclame scherp is gekrompen te midden van de enorme golf van digitale transformatie. De opkomst van OTT-platforms en veranderingen in de consumptiepatronen van inhoud hebben mediabedrijven gedwongen hun structuur te verbeteren om te overleven, maar de reeds opgebouwde schulden en vertragingen bij de verkoop van activa explodeerden uiteindelijk in een enorm kredietrisico ter waarde van 1,3 biljoen gewonnen. Het feit dat vice-voorzitter Hong Jeong-do persoonlijk zijn hoofd boog en zijn excuses aanbood, was meer dan alleen een managementfout; het was een erkenning dat de financiële druk die deze grote mediagroep had ondergaan zijn limiet al had overschreden.

De impact van dit incident, die de financiële sector inschat, is veel breder dan verwacht, en veroorzaakt aanzienlijke spanningen in de hele financiële sector, vooral in het bankwezen en de effectensector. Volgens analyses van professionele organisaties als Nice Credit Rating en Korea Ratings is de heersende mening dat de zelfreddingsmaatregelen van JoongAng Group niet voldoende zijn om de toch al verslechterde financiële structuur te herstellen. Na de COVID-19-pandemie is het vermogen van de groep om te reageren op de liquiditeit als geheel aanzienlijk verslechterd als gevolg van de inzinking in de theaterindustrie, de snelle stijging van de productiekosten voor inhoud en de trage prestaties van buitenlandse dochterondernemingen. Nu controleert de financiële sector de risico's in de boeken van individuele financiële bedrijven en houdt ze nauwlettend de kettingreactie in de gaten die deze situatie met zich mee zal brengen. Dit bevestigt eens te meer het ware gezicht van onze economie, waar het voortbestaan ​​van bedrijven rechtstreeks verband houdt met de stabiliteit van de financiële markt.

Ondertussen geeft de entertainmentindustrie, afgezien van de enorme golf in de media-industrie, de scènes van het dagelijks leven op haar eigen manier weer. Song Eun-i's bekentenis dat ze een 'liefdesrelatie had die nooit ontdekt zou worden' wekte de nieuwsgierigheid van het publiek en leidde tot een aangenaam debat, en het nieuws dat regisseur Jang Hang-jun flauwviel nadat hij tijdens een reis naar het buitenland meerdere bloeddrukmedicijnen had ingenomen, werd een incident dat ons opnieuw herinnerde aan het belang van gezondheidszorg. Dit nieuws bezorgt ons soms gelach, soms opluchting, en toont de unieke vitaliteit van de populaire cultuur in tegenstelling tot het zware onderwerp van de crisis in de media-industrie. De bekentenissen en ongelukken van beroemdheden in hun triviale dagelijkse leven spelen de rol van een kleine komma die het publiek in staat stelt even op adem te komen tussen het nieuws over de ineenstorting van grote bedrijven.

Maar zelfs binnen de ogenschijnlijk glamoureuze entertainmentindustrie bestaat er een schaduw. Jeon Hyosungs bekentenis over een tijd waarin ze haar toevlucht moest nemen tot gebed terwijl ze financiële problemen ondervond omdat ze de afgelopen drie jaar geen betaling had ontvangen voor haar optredens, bracht de kwestie van de arbeidskosten die verborgen zijn achter de naam van een ster en de bescherming van rechten en belangen naar de oppervlakte. Hoewel dit verschilt van de managementcrisis van de hierboven genoemde mediagroep, heeft het een gemeenschappelijke weerklank in de zin dat het wijst op oneerlijke praktijken en structurele mazen in het ecosysteem van de inhoudindustrie. De realiteit dat sommige mensen zich zorgen maken over het voortbestaan ​​van bedrijven te midden van de enorme kapitaalstroom, terwijl anderen de tijd met individueel geduld moeten doorstaan ​​zonder een eerlijke vergoeding te ontvangen, doet ons heroverwegen welke eerlijkheid onze samenleving zou moeten nastreven.