Het geïntegreerde model dat het Ministerie van Defensie voor ogen heeft, is de zogenaamde '2+2 netwerktype'-structuur, waarin cadetten in hun eerste en tweede jaar geïntegreerd onderwijs krijgen aan de Academie van de strijdkrachten, en in hun derde en vierde jaar in elke militaire academie worden verdeeld om diepgaande hoofdcursussen te volgen. De regering beweert dat ze hierdoor het egoïsme van elke militaire tak kan doorbreken en de saamhorigheid kan vergroten, terwijl ze ook onderwijsmiddelen efficiënter kan toewijzen en budgetten kan besparen. De Militaire Alumni Vereniging en de reserve-generaals uiten echter sterke twijfels over deze blauwdruk en zeggen dat het een overhaaste regering is die de essentie van militair onderwijs over het hoofd ziet. Er wordt op gewezen dat het afdwingen van uniform geïntegreerd onderwijs in een tijd waarin elke dienst zijn unieke identiteit moet vestigen en expertise moet opbouwen vanaf de tijd van beginnende officieren een groot risico met zich meebrengt dat het unieke karakter van elke dienst wordt gecastreerd en de basis van de militaire organisatie wordt verzwakt.

Er is vooral sterke kritiek op de procedurele legitimiteit van dit beleid. De Korea Military Academy Alumni Association bekritiseert het feit dat het Ministerie van Defensie al een taskforce heeft gevormd en de integratie tot een voldongen feit heeft gemaakt voordat de resultaten van de onderzoeksdienst van het Korea Institute for Defense Analyses (KIDA) zelfs maar zijn vrijgegeven, wat duidelijk een overhaaste zet is. Ouders van cadetten in actieve dienst klagen ook dat beleid dat eenzijdig wordt bepaald zonder voldoende communicatie met de betrokken partijen, bij cadetten alleen maar een gevoel van nederlaag en angst voor de toekomst bijbrengt. Park Pan-jun, voorzitter van de Korea Military Academy Alumni Association, wees zelfs op de beleidsimplementatie waarbij procedures werden genegeerd en sprak een krachtig standpunt uit dat hij in de toekomst zelfs een claim voor schadevergoeding zou indienen. Het terrein van de veiligheid mag geen proeftuin zijn voor politieke prestaties, en het beginsel dat alle beleidsvormingsprocessen transparant en objectief geverifieerd moeten zijn, ontbreekt.

De kwestie van de militaire verplaatsing naar regionale gebieden vormt ook de kern van de controverse. Terwijl de speculatie groeit dat de Taereung-locatie in Seoul zal worden verplaatst naar de Sangmu Universiteit in Jangseong-gun, Jeollanam-do, uiten alumniverenigingen en veiligheidsexperts hun bezorgdheid. Taereung is niet alleen een onderwijsfaciliteit, maar een bakermat van de nationale defensie met een geschiedenis van deelname aan de Koreaanse oorlog, en wordt beoordeeld als een optimale locatie om te genieten van de uitstekende onderwijsinfrastructuur en de samenwerking tussen industrie en academische wereld in het grootstedelijk gebied. De heersende analyse is dat als de cadetten naar een regionaal gebied verhuizen, het moeilijk zal worden om uitstekende docenten te verwerven en dat de mogelijkheden voor verschillende academische en militaire uitwisselingen die beschikbaar zijn voor cadetten aanzienlijk zullen worden verminderd. Er is voortdurende kritiek dat het veranderen van een symbolische ruimte van nationale veiligheid in een appartementencomplex volgens de ontwikkelingslogica een nationaal verlies op de lange termijn is.

De reactie vanuit de politieke wereld is ook sterk. Wetgevers van de People Power Party houden een eenmansprotest voor het Ministerie van Nationale Defensie, waarbij ze dit beleid definiëren als een “daad van zelfbeschadiging van de veiligheid” en oproepen tot een onmiddellijke stop. In een gezamenlijke verklaring benadrukten dertien voormalige stafchefs van het leger ook dat diepgaande verificatie door deskundigen en de vorming van nationale consensus voorop moeten staan. Het Ministerie van Defensie gebruikt de term 'consolidatie' momenteel niet officieel en geeft een algemeen antwoord dat het zich voorbereidt op de oprichting van een prestigieuze onderwijsinstelling om toekomstige eliteofficieren op te leiden. In een situatie waarin cadetten en militaire leden die directe belanghebbenden zijn bij het beleid echter niet overtuigd zijn van de geldigheid van het beleid, zal de eenzijdige push-back-aanpak van de regering waarschijnlijk alleen maar leiden tot grotere sociale conflicten en verdeeldheid binnen het leger.