De oorsprong van het incident dateert van afgelopen maart. Kim Dong-hwan had zonder toestemming toegang tot het vluchtschemasysteem van de luchtvaartmaatschappij met behulp van de identiteitskaart van iemand anders en hield elke beweging van zijn medekapiteins in de gaten. Hij bereidde de misdaad acht maanden lang minutieus voor en kwam uiteindelijk met een gedetailleerd plan om zes collega's te vermoorden. In feite viel hij op 16 maart een kapitein aan in Goyang, in de provincie Gyeonggi, en probeerde hij deze te vermoorden, en de volgende dag, op de 17e, pleegde hij een verschrikkelijke misdaad door een andere kapitein in Busan neer te steken en te doden. Daarna verhuisde hij naar Changwon en probeerde nog meer misdaden te plegen, en zijn gekke acties kwamen uiteindelijk tot stilstand toen hij veertien uur later door de politie in Ulsan werd opgepakt.

De tijdens het proces onthulde houding van Kim Dong-hwan schokte opnieuw het publiek. Nadat hij verschillende keren had aangedrongen op een proces waarbij het publiek werd betrokken en geprobeerd gebruik te maken van de rechtsgang, veranderde hij plotseling zijn houding, trok zijn plan in en kondigde aan dat hij een regulier strafproces zou ondergaan. Sommigen in de juridische gemeenschap hebben de mogelijkheid geopperd dat de strategie om een ​​beroep te doen op de emoties van juryleden of om de uitkomst van het proces op te schudden als vruchteloos werd beschouwd. Niettemin was hij, hoewel hij de meeste feiten van de aanklacht toegaf, het niet eens met enkele beëdigde verklaringen en toonde hij een dubbelhartige indruk alsof hij probeerde de legitimiteit van zijn misdaad veilig te stellen. Dit wordt gelezen als een poging om zijn waanideeën op de buitenwereld te projecteren door middel van een juridische strijd in plaats van berouw te tonen over zijn zonden.

De moeilijkste bewering van Kim Dong-hwan om te begrijpen is het feitelijke onderzoek naar de 'lijst van personen die om persoonlijke bescherming verzoeken' die hij bij de politie van Busan heeft ingediend. Hij ging dieper in op het feit dat zijn collega's, die zijn moord voorspelden, onmiddellijk na het incident om persoonlijke bescherming van de politie vroegen en noemde dit 'indirect bewijs' dat zijn misdaad gerechtvaardigd was. De logica is dat ze persoonlijke bescherming hebben aangevraagd, terwijl ze van tevoren wisten dat er represailles tegen hen zouden worden genomen omdat ze iets verkeerds hadden gedaan. Dit is echter slechts een uitoefening van de natuurlijke verdedigingsrechten van slachtoffers om zichzelf te beschermen tegen het misdrijf van de dader, en kan nooit de oorzaak van het misdrijf zijn. De rechtbank heeft de grens getrokken dat zij strikt zal toetsen of dit argument als basis kan dienen om rekening te houden met de daadwerkelijke veroordeling.

Aan de basis van dit incident ligt de diepgewortelde paranoia van de dader, een voormalige inlichtingenofficier van de luchtmacht. Hij was geobsedeerd door de illusie dat de organisatie hem opzettelijk had belasterd, zijn gezondheidsproblemen had veroorzaakt en hem onder druk had gezet om af te treden. Als resultaat van het feitelijke politieonderzoek werd er echter geen bewijs gevonden dat de slachtoffers hem systematisch lastigvielen. Dit suggereert dat het verwrongen wereldbeeld van de dader zelf een variant is van de typische 'zonder vragen gestelde misdaad' die leidde tot de verschrikkelijke gevolgen van daadwerkelijke menselijke slachtoffers. Deskundigen waarschuwen voor hoe verwoestend de sociale gevolgen kunnen zijn als dit soort criminelen hun waanvoorstellingen voor de werkelijkheid aanzien en anderen aanvallen.