De explosieve populariteit van het drama ‘True Education’ gaat verder dan alleen de consumptie van inhoud en vertegenwoordigt symbolisch hoezeer onze samenleving het vermogen van het onderwijssysteem om zichzelf te zuiveren wantrouwt. In het werk lest de verschijning van toezichthouder Na Hwa-jin, die er niet voor terugdeinst fysiek geweld te gebruiken tegen de dader, de dorst van het publiek dat genoeg heeft van schoolgeweld en kwaadwillige klachten die niet binnen de grenzen van de wet en het systeem worden opgelost. Ondanks verschillende maatregelen om de onderwijsrechten te beschermen na de dood van een leraar op de Seoi Elementary School, zijn leraren in het veld het erover eens dat ze nog steeds geen echte verandering voelen. Uiteindelijk kan het fenomeen van gek zijn op drama’s worden geïnterpreteerd als een verdedigingsmechanisme door het publiek, dat teleurgesteld is over de juridisering van het onderwijs en de bureaucratische reacties, in een poging emotionele troost te vinden door te vertrouwen op de fantasie van sterke ‘particuliere sancties’ in plaats van het systeem te normaliseren.

Sommige politieke kringen en het onderwijsbestuur hebben de setting van het drama overgenomen en de oprichting van een nieuwe controletoren voorgesteld, zoals het 'Teaching Rights Protection Bureau', maar de visie van de onderwijsgemeenschap hierover is zeer cynisch en kritisch. Deze organisaties, voorgesteld door de verkozen hoofdinspecteur van het Gyeonggi Office of Education, Ahn Min-seok en anderen, streven ernaar onmiddellijke problemen op scholen op te lossen, maar onderwijsdeskundigen waarschuwen dat dit alleen maar zal leiden tot een nieuwe vorm van geweld en administratief opportunisme. In feite slaagt zelfs het 'klachtenreactieteam' dat in eerstelijnsscholen is geïntroduceerd er niet in zijn oorspronkelijke doel te handhaven, omdat zelfs de criteria voor klachten in elke regio vaag zijn en situaties vaak worden doorgegeven aan leraren. Met ruim 130.000 klachten neemt het aandeel klachten dat rechtstreeks door het klachtenresponsteam wordt afgehandeld af en neemt het aandeel dat wordt teruggestuurd naar leraren toe, wat bewijst dat de oprichting van een administratieve organisatie nooit een fundamentele oplossing kan zijn.

De lancering van de ‘Nationale Beweging om het Vertrouwen in de Onderwijsgemeenschap te herstellen’ door 11 onderwijsorganisaties, waaronder de Lente van Onderwijs en de Goede Lerarenbeweging, is een betekenisvolle beweging die alarm slaat tegen dramatische oplossingen. Zij wijzen erop dat de juridische aanpak vol straf en vergelding het conflict tussen schoolleden juist intensiveert en uiteindelijk ‘groei’ en ‘herstel’ belemmert, wat de essentie van onderwijs is. Probleem: In een structuur waarin leerlingen, ouders en leraren vijandig tegenover elkaar staan, kan geen enkele krachtige externe organisatie het fundamentele wantrouwen wegnemen. Daarom benadrukken ze dat de educatieve dialoog en gemeenschapsoplossingen, in plaats van wettelijke normen, moeten worden hersteld door middel van diepgaande onderzoeken en discussies om de feitelijke situatie te begrijpen.

Het personage Na Hwa-jin, gespeeld door acteur Kim Moo-yeol, is niet alleen een gewelddadige bestraffer, maar kan ook gelezen worden als een symbool van een ‘echte volwassene’ die de rol op zich neemt van een gebroken volwassene. Het deel in het stuk dat de verwaarlozing en lafheid van volwassenen blootlegt en de problemen die schuilgaan achter de overtredende leerling of mishandelende ouders, stuurt een zware boodschap naar de kijkers. Dit komt uiteindelijk neer op de essentiële vraag hoe we het vertrouwen kunnen herstellen dat verloren is gegaan tussen leraren en ouders, de leerlingen van het onderwijs en de samenleving als geheel, vóór de problemen van het systeem. Gewelddadige bestraffing kan tijdelijke verlichting bieden, maar het risico is groot dat scholen veranderen in slagvelden in plaats van leerplekken. Daarom is het tijd om, in plaats van bedwelmd te raken door het 'cider'-verhaal van het drama, koel na te denken over de vraag waarom onze samenleving controle door zulke krachtige krachten is gaan verlangen.