Park Ji-yoon heeft onlangs op haar SNS aangekondigd dat ze een drukke dag heeft met het verzorgen van ziekenhuisrondleidingen en diverse administratieve procedures voorafgaand aan de studie van haar dochter in het buitenland in de Verenigde Staten. De uitdrukking ‘Mama’s kaart stopt nooit’ die in haar schrijven wordt geopenbaard, betekent niet eenvoudigweg te veel uitgeven, maar lijkt een humoristische uitdrukking te zijn van de enorme onverwachte kosten en praktische lasten die zich voordoen tijdens het voorbereidingsproces om in het buitenland te studeren. Gezien het feit dat de reis van de dochter terwijl ze zich aan het voorbereiden was om naar de medische school te gaan, in het verleden werd genoemd, wordt deze reis naar de Verenigde Staten geïnterpreteerd als een uitdaging voor de wijdere wereld voor de carrière van het kind. Als ouder was haar verlangen om haar kinderen een betere onderwijsomgeving te bieden voldoende om de aandacht van het publiek te trekken, wat uiteraard leidde tot een grote publieke belangstelling voor haar dagelijks leven.

De reden waarom dit incident zo'n grote impact had op het publiek is de verandering in haar persoonlijke omgeving en haar leven na de scheiding. Door haar ongewone dagelijkse ontberingen ziet het publiek dat het leven van een beroemdheid niet veel verschilt van de zorgen van gewone ouders als het gaat om het opvoeden van hun kinderen. Vooral het feit dat ze de studie van haar kind in het buitenland nauwgezet verzorgt, ondanks haar drukke schema van wonen op het eiland Jeju en heen en weer reizen naar Seoul, bewijst hoeveel verantwoordelijkheid ze heeft. Sommige mensen maken bezwaar tegen haar en beroepen zich op haar opvattingen over particulier onderwijs of haar opmerkingen uit het verleden, maar dit kan feitelijk een duidelijk voorbeeld zijn van hoe de toewijding en keuzes van ouders jegens hun kinderen worden beoordeeld door externe perspectieven.

De zaak van Park Ji-yoon doet ons opnieuw nadenken over de symbolische betekenis van ‘confucianisme’ in de moderne samenleving. Naast het simpelweg naar school gaan, is de psychologische en economische druk die ontstaat op het punt waar de economische capaciteiten van de ouders en de toekomstige waarde van het kind elkaar kruisen, een veel voorkomende taak waarmee moderne ouders te maken krijgen. De grapachtige aansporing die ze aan haar dochter gaf, ‘Wees kinderlijk’, is waarschijnlijk een boodschap van oprechte hoop dat studeren in het buitenland niet alleen een kostenpost is die de ouders de rug zal breken, maar dat het kind in de toekomst haar rol als lid van de samenleving zal vervullen. Dit soort communicatie wordt door het publiek opgevat als interessante roddels, maar daarachter schuilt een universeel familieverhaal dat gaat over vertrouwen en verwachtingen tussen ouders en kinderen.

Bovendien kan de opmerking die ze voelde toen ze haar leven in Jeju verliet en Seoul bezocht, ‘Iedereen is maar een booger’, worden gelezen als een paradoxale uitdrukking van de beperkte ruimte en het gebrek aan vrije tijd in een grote stad. Dit is een eerlijke uitdrukking van de wens van de ouders om de wijdere wereld te laten zien aan hun kind dat de grote beslissing heeft genomen om in het buitenland te gaan studeren, en tegelijkertijd van de eerlijke gevoelens over hun eigen leven die ze moeten verdragen om het proces te ondersteunen. Omdat ze een beroemdheid is, wordt elke beweging van haar uitvoerig behandeld en geïnterpreteerd, maar uiteindelijk wijkt het hele proces niet af van zijn essentie als ‘groeiproces’ om een ​​kind als zelfstandig individu op te voeden. Het publiek gluurt in de levens van anderen in deze triviale dagelijkse levens en projecteert hun eigen visie op ouderschap en onderwijs.