Het grootste probleem met de situatie is dat naarmate de protesten voortduren, de constitutionele waarden van de openbare veiligheid en de persvrijheid ernstig worden geschaad. Op de 5e suggereert een incident waarbij een JTBC-verslaggever die verslag deed van het tellen van de stemmen, werd omsingeld door demonstranten, aangevallen en zijn mobiele telefoon werd beschadigd, wat erop wijst dat deze protesten buiten het bereik van vreedzame meningsuiting vallen. De politie heeft de verdachten geïdentificeerd door video- en ander bewijsmateriaal veilig te stellen en is een onderzoek begonnen, maar fysiek geweld tegen de media is een ernstige bedreiging die de goede toezichtfunctie van onze samenleving verlamt. De politieautoriteiten namen dit incident serieus en kondigden een snel onderzoek aan, maar de bezetting gaat op de plek door alsof ze een aanfluiting is van de openbare orde, wat twijfel doet rijzen over de grenzen van de publieke macht.

De nasleep van de protesten is niet alleen een politieke strijd, maar verwoest ook het dagelijks leven in de sportwereld. Het nationale schermteam moest meedoen aan de Aziatische kampioenschappen die op de 18e in India zouden worden gehouden, maar ze werden geconfronteerd met de absurde situatie dat ze niet in staat waren hun eigen zwaarden en uitrusting mee te nemen omdat de kantoren in het stadion waren afgesloten. Uiteindelijk leenden de spelers haastig de uitrusting van andere spelers en verlieten ze het land, wat een fatale tegenslag veroorzaakte in de aanloop naar de internationale concurrentie. Niet alleen is de werkfunctie van de functionarissen van de Koreaanse Sportraad verlamd, maar ook het recht op training van atleten die het land vertegenwoordigen is geschonden. Als gevolg hiervan laten sommigen krachtige kritiek horen over de vraag of de rechtvaardiging voor het garanderen van kiesrecht werkelijk gerechtvaardigd genoeg is om de rechten van anderen op overleven en een baan te vertrappen.

De bemiddelingspogingen van de regering en politici om de situatie op te lossen, storten ook hulpeloos in in het licht van de harde sfeer ter plaatse. Op de 16e leek het erop dat er overeenstemming was bereikt dat functionarissen van sportorganisaties het kantoor zouden betreden volgens het bemiddelingsplan van Jang Dong-hyuk, vertegenwoordiger van de People Power Party, maar alle plannen liepen op niets uit vanwege de tegenstand van slechts één demonstrant ter plaatse. Vanwege de aard van spontane protesten zonder organisator is er geen leider die het toneel controleert, en de chaos herhaalt zich doordat extreem verzet van individuen de algemene consensus tenietdoet. Dit bewijst duidelijk hoe machteloos de politieke pogingen om conflicten via democratische procedures te bemiddelen, tegenover massale waanzin en wanorde staan.

In een verklaring aan het publiek onder de naam van de minister van Openbaar Bestuur en Veiligheid waarschuwde de regering dat zij legale vergaderingen zou garanderen, maar tot het einde verantwoordelijk zou blijven voor daden die de openbare orde vernietigen, zoals het bezetten van faciliteiten en het inspecteren van privé-eigendommen. In het bijzonder verklaarden zij duidelijk dat het verspreiden van valse informatie en de ongeoorloofde bezetting van openbare voorzieningen ernstige misdaden zijn onder het voorwendsel van kiesrecht, en dat zij een harde reactie zullen aanvaarden. Op de locatie vechten demonstranten die Amerikaanse vlaggen dragen echter nog steeds tegen de publieke macht door de in- en uitgangsdeuren te blokkeren met ducttape, en waarschuwingsuitzendingen van de politie zijn nutteloos. De situatie verzinkt nu in een complex moeras van juridische strijd en sociale conflicten, waarbij maatschappelijke groeperingen klachten indienen over de ‘schandelijke’ opmerkingen van commissaris Park Jeongbo van de Seoul Metropolitan Police Agency.