Centraal in deze storm staat de briljante prestatie van Saoedi-Arabië. Saoedi-Arabië, 61e gerangschikt op de FIFA-ranglijst, nam de leiding tegen Uruguay, 16e gerangschikt, waarbij Abdullah Al-Amri het eerste doelpunt scoorde in de 41e minuut van de eerste helft. Hoewel ze er niet in slaagden een overwinning veilig te stellen door Araujo in de 35e minuut van de tweede helft de gelijkmaker te laten maken, waren hun solide defensieve organisatie gedurende de wedstrijd en de geweldige reddingen van doelman Al Owais voldoende om de aanval van Uruguay te neutraliseren. Deze wedstrijd bewees dat de macht die Argentinië vier jaar geleden op het WK in Qatar deed zinken, geenszins een eenmalig incident was, en duwde de hele Groep H met elk één punt in een gevecht, waardoor de spanning in de groepsfase tot een hoogtepunt steeg.

De ongeslagen reeks van Aziatische landen beperkt zich niet tot Saoedi-Arabië en lijkt zich over het hele continent te verspreiden. Korea kende een goede start met een 2-1 overwinning op Tsjechië, en ook Australië liet zijn macht zien door Turkije met 2-0 te verslaan. Qatar speelde 1-1 gelijk tegen grootmacht Zwitserland, en Japan veroorzaakte problemen door 2-2 gelijk te spelen tegen Nederland, dat op de 8e plaats staat op de FIFA-ranglijst. Tot op heden hebben de landen van de Asian Football Confederation (AFC) een verbazingwekkend record van twee overwinningen en drie gelijke spelen behaald, wat bewijst dat de 8,5 plaatsen die aan dit toernooi waren toegewezen niet buitensporig waren.

Ondertussen toont Irans voorbeeld van vechtlust ondanks politieke spanningen en onstabiele omstandigheden het complexe aspect van dit WK. Ondanks het moeilijke schema om Mexico als basis te gebruiken en heen en weer te reizen tussen de Verenigde Staten en Mexico vanwege diplomatieke conflicten met de Verenigde Staten, toonde Iran vasthoudendheid in de wedstrijd tegen Nieuw-Zeeland door tweemaal de leiding op te geven, maar vol te houden tot het einde. Buiten het stadion waren er protesten van Iraans-Amerikanen en conflicten over het volkslied, maar de spelers overwonnen deze externe factoren en brachten de wedstrijd in evenwicht met 2-2 met de gelijkmaker van Mohammad Mohebi. Het was een dramatisch tafereel dat liet zien hoe sport politieke moeilijkheden kan overwinnen en de menselijke wil kan ontketenen.

Maar achter deze festivals schuilt nog steeds een controverse die de wenkbrauwen doet fronsen. Direct na de wedstrijd tussen Japan en Nederland werden enkele Japanse fans betrapt op het uithalen van de Rising Sun-vlag en het juichen op straat, wat veel kritiek opleverde. Omdat de FIFA uitspraken of acties met politieke bedoelingen ten strengste verbiedt, is het binnenbrengen ervan in het stadion geblokkeerd. Er is echter op gewezen dat het opnieuw blootleggen van het symbool van militarisme door middel van gejuich op straat een dwaze actie is die in strijd is met de geest van de sport. In een tijd waarin voetbalvaardigheden de aandacht van de wereld trekken, leidt het gedrag van sommige fans die de verkeerde geschiedenis uit het verleden willen verheerlijken tot bezorgdheid dat dit zelfs het positieve imago dat het Aziatische voetbal heeft opgebouwd, kan schaden.