Het volledige verhaal van het incident werd aan de wereld bekend op de 10e toen een medewerker van het Metropolitan Living Resource Recovery Center in de zuidelijke regio Yeonsu-gu, Incheon, een ongeïdentificeerd object ontdekte tijdens het sorteren van recyclingmaterialen. Bij onderzoek werd bevestigd dat het voorwerp, dat in een bloederig verband was gewikkeld, het linkerbeen van een persoon was, en de schok op het moment van ontdekking was onbeschrijfelijk. In de beginfase van het onderzoek concentreerde de politie zich op de kleine voetmaat van 210 mm, waarbij de mogelijkheid openbleef dat minderjarigen of jonge studenten het slachtoffer waren, en onderzocht zij alle gegevens over schoolverzuim. Als resultaat van een gedetailleerde analyse door het National Institute of Forensic Science werd echter geconcludeerd dat dit niet alleen het lichaam van een minderjarige was, maar dat het een volwassene was met een lengte van 161 tot 165 cm, en dat de richting van het onderzoek volledig veranderde.

De resultaten van deze analyse door de Nationale Forensische Dienst dienden als een beslissende gelegenheid om de reikwijdte van de zaak samen te vatten in een database van vermiste volwassenen en degenen die niet naar huis zijn teruggekeerd. Nu duidelijk is geworden dat het kind een volwassene is gezien zijn of haar ontwikkelingsstatus en beenlengte, heeft de politie het bestaande, op de school gerichte onderzoek moedig stopgezet en richt zij al haar onderzoekskracht op het veiligstellen van genetische informatie (DNA) van vermiste volwassenen. In situaties waarin alleen lichaamsdelen zijn ontdekt, zijn er echter nog steeds veel beperkingen bij het specificeren van het exacte geslacht, de nationaliteit, het tijdstip van overlijden, enz. De politie is momenteel een grootschalig onderzoekshoofdkwartier aan het vormen met 104 mensen, en is van mening dat de vrijwillige medewerking van families van vermiste mensen bij het verzamelen van DNA de sleutel zal zijn tot het dramatisch verkorten van de identificatietijd.

Een andere grote puzzel om de waarheid van het incident te begrijpen, is het proces van het traceren van de route waarlangs het lichaam het centrum binnenkwam. Op de dag van het incident kwamen en verlieten voertuigen met recycling in totaal 34 keer het centrum. De politie zoekt naar stortplaatsen door de bewegingen van deze voertuigen te vergelijken met camerabeelden. Het probleem is dat de verzamelgebieden van de acht transportbedrijven die afval naar het centrum brengen, uitgestrekte woon- en commerciële gebieden rond Yeonsu-gu en Jung-gu zijn. Omdat het structurele karakter van afval dat wordt ingezameld bij meerdere inzamelpunten wordt gemengd in een groot compressievoertuig, lijken geavanceerde kruisanalyses van gegevens en langdurig fysiek onderzoek onvermijdelijk om de oorspronkelijke stortplaats te identificeren.

Onmiddellijk na een tragisch incident wordt onbevestigde informatie zonder onderscheid verspreid via online communities en sociale media, waardoor het onderzoek ernstig wordt geschaad. Ongegronde geruchten die een specifieke persoon als dader aanwijzen of de identiteit van het slachtoffer bepalen, verdoezelen niet alleen het oorspronkelijke doel van het onderzoek, maar veroorzaken ook onherstelbare secundaire schade aan onschuldige burgers. Als reactie daarop geeft de politie een krachtige waarschuwingsboodschap af en blijft zij bij haar standpunt dat degenen die valse informatie verspreiden zwaar zullen worden gestraft voor smaad. Tot er een officiële aankondiging van het onderzoeksbureau wordt gedaan, is het bewustzijn van burgers om zich te onthouden van dergelijke speculatieve berichten en rustig de resultaten van het onderzoek te observeren urgenter dan ooit.