De kern van de relatie tussen Cha In-pyo en Shin Ae-ra ligt in ‘volwassen zelfobjectivering’. Het is zeer indrukwekkend dat mensen, in plaats van simpelweg emotionele genegenheid uit te drukken, de afgelopen vijftien jaar hebben geprobeerd elkaars verschillen te erkennen door gebruik te maken van psychologische hulpmiddelen zoals MBTI. Ze probeerden elkaars neigingen om echtelijke ruzies te verminderen diepgaand te begrijpen, en deze inspanningen werden een cultuur van respect voor verschillen in plaats van te proberen elkaar te beheersen. Hun wijsheid in het proberen het natuurlijke temperament van de ander te begrijpen telkens wanneer hij of zij in een wervelwind van emoties terechtkomt, vormt een model voor een volwassen stel dat conflicten vervangt door een kracht die tot groei leidt in plaats van tot vernietiging.

Ook de ‘filosofie van netwerken’ die Cha In-pyo onlangs noemde, bevat inzicht in alle aspecten van het leven buiten huwelijksrelaties. Zijn boodschap ‘Houd niet vast met geweld’ benadrukt dat de essentie van menselijke relaties ligt in vrijwillige aantrekkingskracht, en niet in obsessie. Dit suggereert dat, net als in een huwelijksrelatie, de kwaliteit van de relatie alleen verbetert als iedereen zijn onafhankelijkheid respecteert en de ander niet als zijn eigendom beschouwt. In plaats van te vertrouwen op anderen of te proberen een relatie met kracht in stand te houden, kan worden gezegd dat zelf een sterk persoon worden en een gezonde afstand bewaren, de belangrijkste psychologische basis zijn die ervoor heeft gezorgd dat liefde al meer dan 30 jaar kan standhouden.

Ook visueel ‘huidschap’ en ‘uiting van genegenheid’ zijn voor dit koppel belangrijke middelen om de temperatuur van hun relatie op peil te houden. De zinnen die op t-shirts zijn gegraveerd of de vriendelijke houdingen van het op natuurlijke wijze omhelzen van de taille zijn niet alleen voor de show, maar worden geïnterpreteerd als een ritueel dat voortdurend de gehechtheid aan elkaar bevestigt. In een relatie die na 31 jaar meestal saai zou worden, creëren ze opzettelijk momenten van opwinding en versterken ze hun intimiteit door elkaar ‘de mijne’ te noemen. Deze actieve uitingen van genegenheid dienen om de ander er voortdurend aan te herinneren dat er nog steeds van hem of haar wordt gehouden en dat het hek van het stel een veilige plek is.

Concluderend: het geval van Cha In-pyo en Shin Ae-ra is niet de fantasie van een ‘perfect stel’, maar de realiteit van een ‘stel dat voortdurend hard werkt’. In plaats van hulpeloos het gewicht van de tijd te accepteren, hebben ze hun relatiestijl actief aangepast aan de veranderende omgeving. De houding waarbij prioriteit wordt gegeven aan de band tussen twee mensen en tegelijkertijd de uitbreiding van het gezin wordt ervaren, zoals het verwelkomen van een schoondochter, vertegenwoordigt een gezonde gezinsopvatting dat man en vrouw het middelpunt van het gezin moeten zijn. Hun inspanningen, verborgen achter de flitsende schijnwerpers, herinneren ons uiteindelijk aan de simpele maar krachtige waarheid dat alle relaties als ‘levende wezens’ zijn die onderhoud vereisen.