De verpletterende 1-5 nederlaag tegen Zweden in de eerste wedstrijd van de groepsfase was de beslissende factor achter het ontslag van coach Sabri Ramouci door de Tunesische voetbalbond. Deze supersterke beslissing, genomen slechts één dag nadat de wedstrijd was afgelopen, is het resultaat van een dringende wil om de interne cohesie van het team te versterken en de sfeer te vernieuwen. Coach Herve Renard, die werd aangesteld als zijn opvolger, is een bewezen figuur die in het verleden werd genoemd als kandidaat voor de volgende hoofdcoach van het Koreaanse nationale team, en Tunesië mikt via hem op een wonderbaarlijke rebound in de resterende wedstrijden tegen Japan en Nederland. Het volledig omgooien van de voorbereide tactieken en het implanteren van nieuw leiderschap op een groot podium zoals het WK is echter geen gemakkelijke taak, en dit brengt het risico met zich mee dat er grotere verwarring ontstaat in het organisatorische vermogen van het team.

Het besluit van Tunesië doet ons uiteraard denken aan de donkere geschiedenis van het Koreaanse voetbal tijdens het WK van 1998 in Frankrijk. Destijds leed coach Cha Bum-geun de schande dat hij tijdens het toernooi werd ontslagen na de nederlaag tegen Mexico en de verpletterende nederlaag tegen Nederland, wat nog steeds het pijnlijkste record in de Koreaanse voetbalgeschiedenis is. Destijds ondervonden Saoedi-Arabië en Tunesië ook verwarring toen ze rond dezelfde tijd van coach wisselden, en dit was een duidelijk voorbeeld van hoe zwaar de WK-fase was voor individuele coaches. Hoewel coach Cha Bum-geun na twee wedstrijden opstapte, kan worden gesteld dat de ernst van de hardheid zich heeft verdiept in het feit dat Tunesië-coach Ramoussi al na één wedstrijd het stokje moest neerleggen.

Ondertussen oefent voormalig coach Cha Bum-geun, die wordt beschouwd als een legende in de voetbalwereld, nog steeds grote invloed uit buiten het veld. Het feit dat hij onlangs het ‘Son Heung-min-effect’ noemde bij het analyseren van de prestaties van Son Heung-min bewijst dat hij niet zomaar een figuur uit het verleden is, maar een meester die nog steeds een nauwkeurig inzicht heeft in de trends van het moderne voetbal. Zijn inzicht in hoe Son Heung-mins proces van het opschudden van de verdediging van de tegenstander en het creëren van ruimte een sleutelrol speelde in de overwinning van het team, gaf veel mensen een nieuw perspectief op voetbal. Bovendien bood het dagelijkse nieuws rond de familie van coach Cha Bum-geun, vooral het verhaal dat zijn kleindochter de sterke genen van haar grootvader erfde en leek op haar atletische vaardigheden en uiterlijk, een kans om het publiek opnieuw te imponeren met de menselijke kant van de voetballegende.

Het ontslag van een coach op het WK gaat verder dan alleen het leggen van verantwoordelijkheid voor slechte prestaties, en legt vaak de onvolwassenheid van het voetbalbestuur en de grenzen van het crisismanagementvermogen bloot. Net als in het geval van het Spaanse nationale team in 2018, toen coach Lopetegui vlak voor het toernooi werd ontslagen wegens ‘aanstootgevende overtreding’, is het vervangen van een coach, of daar nu een duidelijke reden voor is of niet, een riskante gok die de fundamenten van het team kan doen wankelen. Deze extreme administratieve methode veroorzaakt psychologische onrust bij spelers, vernietigt teamplannen voor de lange termijn en bepaalt uiteindelijk het succes of falen van de hele competitie. Dit incident in Tunesië, dat zich voor het eerst in 28 jaar herhaalt, suggereert dat de wereldvoetbalwereld nog steeds niet kan ontsnappen aan de ketenen van seksuele suprematie, en bevestigt nogmaals de afwezigheid van een systeem om leiders te beschermen en te koesteren.