Het patroon van aardbevingen op het Koreaanse schiereiland is aanzienlijk anders dan in het verleden. Volgens het jaarverslag van de Korea Meteorological Administration is het aantal aardbevingen met een kracht van 2,0 of groter aanzienlijk hoger dan het gemiddelde en neemt de frequentie ervan toe. Met name na de aardbeving in Gyeongju in 2016 en de aardbeving in Pohang in 2017 verslechterde de spanningsonbalans op het Koreaanse schiereiland, wat een factor werd in het verergeren van de instabiliteit van de aardkorst. Deskundigen analyseren dat in de nasleep van de Grote Aardbeving in Oost-Japan in 2011 de grond op het Koreaanse Schiereiland met ongeveer 3 cm richting Japan uitbreidde, waardoor de korst kwetsbaarder werd. Het is niet de tijd om simpelweg beperkt te worden tot het kader van ‘een land met weinig aardbevingen’ zoals in het verleden, maar een tijd om het reactiesysteem te reorganiseren in de veronderstelling dat er op elk moment een sterke aardbeving met een kracht van 6,5 tot 7,0 kan plaatsvinden.

De recente aardbeving met een kracht van 4,8 in Buan, Jeollabuk-do, was een beslissende gebeurtenis die ons opnieuw herinnerde aan het risico van aardbevingen in het binnenland. Tot nu toe werd gedacht dat de dreiging van aardbevingen zich voornamelijk concentreerde in de zuidoostelijke regio, maar dit incident bewees dat waar dan ook op het Koreaanse schiereiland geen veilige zone voor aardbevingen is. Onmiddellijk na de aardbeving vond er aanzienlijke schade plaats, waaronder het instorten van schoolmuren, het beschadigen van culturele bezittingen, het verdraaien van appartementsgebouwen en het niet opengaan van deuren. Dit is een voorbeeld dat laat zien hoe het aardbevingsbestendige ontwerp van onze gebouwen onvoldoende is om de veiligheid in de praktijk te garanderen. Momenteel heeft de regering zich tot doel gesteld om de aardbevingsbestendigheid van openbare voorzieningen tegen 2035 tot 100% te verhogen, maar reële risico's doen zich niet alleen voor in openbare voorzieningen, maar ook in particuliere gebouwen, dus maatregelen zijn dringend nodig.

De sleutel tot de wetenschappelijke reactie op aardbevingen is het veiligstellen van foutinformatie en het verbeteren van systemen voor vroegtijdige waarschuwing. Momenteel bevindt het onderzoek naar breuken op het Koreaanse schiereiland zich nog in de beginfase, wat het vermogen beperkt om de geologische structuur diep onder de grond duidelijk te begrijpen. Totdat het voor 2036 geplande stapsgewijze breukonderzoeksproject is voltooid, zullen we met onvolledige informatie te maken krijgen met aardbevingen. Niettemin versnelt de overheid de ontwikkeling van technologie om de tijd voor het geven van een waarschuwing te verkorten en de schade te minimaliseren door het observatienetwerk uit te breiden. Daarnaast houden we de situatie van de kerncentrales in Japan, een buurland, nauwlettend in de gaten en nemen we veelzijdige diplomatieke en technische maatregelen, zoals het sturen van deskundigen, om secundaire schade (stralingslekken, enz.) veroorzaakt door aardbevingen te voorkomen.

De respons op aardbevingen kan niet simpelweg worden voltooid door middel van overheidsbeleid. Naast het bieden van prikkels om aardbevingsbestendige versterking van particuliere gebouwen aan te moedigen, moeten we ook de mogelijkheden voor sociale rampenpreventie vergroten door burgers zelf bewust te maken van wat ze moeten doen in geval van een aardbeving. Omdat de mogelijkheid bestaat dat de frequente aardbevingen die zich in Noord-Korea voordoen, verband houden met grondverzwakking als gevolg van kernproeven uit het verleden, is er ook behoefte aan een systeem dat de geologische risico's op het hele Koreaanse schiereiland op alomvattende wijze beheert. Aardbevingen zijn des te angstaanjagender omdat ze onvoorspelbaar zijn, maar de schade kan voldoende onder controle worden gehouden als grondig voorbereidend onderzoek, versterkingsconstructies en een systematische responshandleiding worden ondersteund. De huidige trilling kan de laatste waarschuwing voor ons zijn.