Vallen en pijn verborgen achter mooie microfoons: twee tragedies waarmee de omroepindustrie wordt geconfronteerd. > Nieuws

De slachtoffers van huiselijk geweld, onthuld door omroeper en adviseur Hwang Hyun-joo, hebben opnieuw de wreedheid van gaslighting en geweld aan de oppervlakte gebracht dat in onze samenleving welig tiert. Het huwelijk dat begon met een religieuze achtergrond en vertrouwen, veranderde zodra het begon in een hel, en het slachtoffer moest de paradoxale pijn doorstaan ​​om het doelwit te worden van huiselijk geweld terwijl hij als expert huiselijk geweld bestudeerde. Met name de handeling van de dader, namelijk het berekenen van de blinde vlekken van de camerabeelden en het slepen van het slachtoffer naar de noodtrap en het duwen van haar, was een minutieuze misdaad die verder ging dan een simpele emotionele explosie en dicht bij een poging tot moord stond. Hwang Hyeon-joo aarzelde om te scheiden vanwege sociale en religieuze druk, maar wist uiteindelijk uit die slavernij te ontsnappen dankzij de beslissende tussenkomst van haar adviseur en de hulp van een vrouwelijke politieagent. Men zou kunnen zeggen dat dit een voorbeeld is dat bewijst hoe diep het moeras van huiselijk geweld is, waaraan niet kan worden ontkomen door alleen de individuele wil.

Aan de andere kant vertegenwoordigt de aanvraag voor rehabilitatieprocedures door sommige dochterondernemingen van JoongAng Group, waaronder JTBC, de structurele crisis waarmee de hele media-industrie wordt geconfronteerd. Zelfs JTBC, dat ooit een hoge betrouwbaarheid had door de veranderingen van de tijd te lezen, was niet in staat het hoofd te bieden aan de snel veranderende digitale mediaomgeving, de krimpende advertentiemarkt en de verslechterende externe economische omstandigheden en werd geconfronteerd met de pijnlijke realiteit van het in gebreke blijven van zijn schulden. Vicevoorzitter Hong Jeong-do boog zijn hoofd en benadrukte dat het een onvermijdelijke keuze was om het management te normaliseren, maar dat de pijn van talloze crediteuren, aandeelhouders en bezorgde leidinggevenden en werknemers die daarbij betrokken waren, de last van onze samenleving bleef. De situatie waarin een omroepmaatschappij, die als een nationale troef werd beschouwd, juridische rehabilitatieprocedures moest ondergaan, laat paradoxaal genoeg zien hoe zwak het ecosysteem van de inhoudmarkt stond.

Een ander punt dat door de twee incidenten heen loopt is ‘ineenstorting van de relatie’ en ‘verlies van gehechtheid’. Net zoals Hwang Hyun-joo zich verraden voelde door de echtgenoot die ze vertrouwde en haar leven bedreigd voelde, weerspiegelt de ‘overstuur’ en ‘bitterheid’ die JTBC’s eerste omroeper Jang Seong-gyu voelde toen hij zijn voormalige bedrijf onder curatele zag gaan het gezonde gevoel van verlatenheid dat we voelen als het vertrouwen dat we in iets hadden geschonden. Deze pijn die op verschillende manieren wordt ervaren door degenen die de professionele identiteit van omroepers delen, suggereert dat de inhoud die we elke dag consumeren en het menselijke verhaal erachter nooit gescheiden kunnen worden. Aan de ene kant lijkt het een probleem van geweld dat individuele levens vernietigt, en aan de andere kant lijkt het een managementprobleem dat het voortbestaan ​​van organisaties bedreigt. Maar uiteindelijk is dit allemaal een waarschuwing over hoe gemakkelijk het sociale vangnet dat we hebben opgebouwd kan worden geschud.

Er is veel moed voor Hyunjoo Hwang nodig om een ​​tweede leven te leiden als adviesdeskundige en haar ervaringen te delen ondanks het lijden. Dit is niet simpelweg een tentoonstelling van de wonden uit het verleden, maar is ook een proces van sociale genezing dat hoop en rechtvaardiging biedt voor ontsnapping aan mensen in soortgelijke situaties. Op dezelfde manier wordt JTBC via dit rehabilitatieproces ook getest op de manier waarop het zijn intrinsieke waarde als media kan herstellen en het vertrouwen kan herstellen dat verder gaat dan alleen het behoud van zijn activa. Pijn, of deze nu een individu of een organisatie overkomt, vraagt ​​om een ​​overeenkomstige verantwoorde omgang en reflectie. We moeten hun pijn niet langer simpelweg consumeren als interessante roddels, maar deze ontwikkelen tot serieuze discussies voor de uitroeiing van geweld in onze samenleving en het herstel van een gezond ecosysteem in de media-industrie.