Is het de romantiek van het klaslokaal of de afwijking van het onderwijs: een serieus onderwerp in het Koreaanse onderwijs, opgeworpen door het ‘WK-incident’ > Nieuws

De kern van dit incident is het verschil in interpretatie van de meerlaagse rol van de schoolruimte. Wat betreft het kijken naar de WK-wedstrijd, waarmee het incident begon, definieerde de school dit als een ongepaste handeling die het recht op les schond en de voortgang in de aanloop naar de eindexamens verstoorde. Aan de andere kant beoordeelden de leerlingen dit niet als een simpel klassentekort, maar als een plaats van 'levend onderwijs' dat een gemeenschapsgevoel bevordert en emotionele banden opbouwt tussen leraren en leerlingen. Zoals we in het geval van voormalig directeur Lee Myung-hak hebben gezien, hebben leerlingen in een realiteit waarin scholen niet kunnen ontsnappen aan de ketenen van seksuele suprematie en degenereren tot een ‘verboden republiek’ instinctief het gevoel dat de waarde die scholen moeten bieden verder gaat dan het overbrengen van kennis. Dit komt omdat solidariteit en emotie door middel van sport soms diepere karakterlessen kunnen opleveren dan de kennis uit schoolboeken.

De gevolgen van het bevel van de schooldirecteur om 'op leraren te jagen' hebben de autoritaire kant van ons onderwijssysteem blootgelegd. Via de verklaring uitten leerlingen hun verdriet over leraren die als criminelen worden behandeld en hun woede over de rigide houding van de schooldirecteur. Dit weerspiegelt de eisen van deze tijd aan leraren en leerlingen om te evolueren naar een onderwijsgemeenschap waarin zij elkaar respecteren in plaats van naar een verticale controlerelatie. Aan de andere kant zijn er ook problemen waarmee schoolbestuurders worden geconfronteerd, omdat ze zich wel bewust zijn van klachten van ouders die waarde hechten aan academische efficiëntie tijdens examenperiodes. Dit conflict dat ontstaat tussen een administratief oordeel dat de nadruk legt op principes en onderwijsflexibiliteit is een van de meest chronische problemen die het Koreaanse onderwijs moet oplossen.

Het onderwijsveld kan niet worden geëxploiteerd met uniforme regels alleen. Zoals te zien is in het geval van Daeryun High School, zijn er scholen die levensrespecterende waarden in praktijk brengen, zoals bloeddonatie, en ernaar streven het karakter van studenten te cultiveren, terwijl er ook innovatieve gevallen zijn, zoals de Gapyeong Elementary School, die veiligheid en AI-onderwijs combineren om toekomstige capaciteiten te ontwikkelen. De onderwijsmethoden worden steeds diverser en leraren moeten de autonomie krijgen om het leerplan flexibel te kunnen uitvoeren. De essentie van onderwijs is niet simpelweg het lesrooster volgen. Het proces van het introduceren van digitale infrastructuur om gelijke tred te houden met de veranderingen van de tijd en het creëren van een veiligheidscultuur voor studenten is de richting die we in het toekomstige onderwijs moeten volgen.

Het is ook in deze context dat de Daejeon Superintendent of Education Transition Committee ‘Onderwijs om mensen groot te brengen’ als vaandel heeft opgeworpen. Er kan niet genoeg nadruk worden gelegd op het beginsel dat de 'toekomst van kinderen' en 'de stem van leraren in het veld' altijd centraal moeten staan ​​in het onderwijsbeleid. Onderwijs wordt niet voltooid door middel van controle en discipline, maar moet een vitaliteit hebben die groeit door communicatie en empathie tussen de leden. De methode om leraren die naar het WK voetbal hebben gekeken te bestempelen alsof ze criminelen zijn, vermindert de autonomie van het onderwijsveld en zorgt er uiteindelijk voor dat studenten de gesloten cultuur volgen van 'alleen het juiste antwoord vertellen'. Het is nu tijd dat het onderwijsveld een plek wordt waar mensen diverse ervaringen kunnen delen en volwassen burgers kunnen worden, in plaats van een ruimte voor toezicht.