Tragedie bij het Songdo Recycling Center, onderzoeksproblemen veroorzaakt door ‘een deel van een been’ en de betekenis van vermoeden van volwassenheid > Nieuws

De kern van de zaak is dat de analyseresultaten van de Nationale Forensische Dienst het slachtoffer identificeerden als een ‘volwassene’. De voetmaat van het aanvankelijk ontdekte been was slechts 210 mm en de lengte onder de knie was kort (ongeveer 41 cm). Daarom ondernam de politie dringend actie, waarbij onder meer rekening werd gehouden met de mogelijkheid dat het slachtoffer minderjarig was en zelfs een onderzoek ter plaatse op de school werd overwogen. Na voltooiing van de skeletanalyse heeft de Rijks Forensische Dienst echter officieel geoordeeld dat dit lichaamsdeel dat van een volwassene lijkt te zijn en dat de lengte geschat wordt op tussen de 161 en 165 cm. Deze resultaten leidden tot een volledige herziening van de oorspronkelijke richting van het onderzoek, waardoor de angst dat het om een ​​vermist kind ging, werd weggenomen en de reikwijdte van het onderzoek opnieuw werd gericht op volwassen slachtoffers van misdrijven. Momenteel concentreert de Nationale Forensische Dienst zich op het verkrijgen van meer specifieke aanwijzingen die het slachtoffer kunnen identificeren door middel van aanvullende gedetailleerde identificatie, zoals leeftijd, chronische ziekte en drugsgebruik.

Om deze zaak op te lossen heeft de politie een groot onderzoekshoofdkwartier gevormd met ongeveer 64 mensen en voert een grootscheepse achtervolging uit. Het belangrijkste onderdeel om te onderzoeken is de route waarlangs het lichaam het Southern Metropolitan Living Resources Recovery Centre binnenkwam waar het lichaam werd gevonden. Op de dag van het incident werden tussen 04.00 uur en 13.50 uur in totaal 34 recyclingvoertuigen aangetroffen en verlaten. De politie volgt de bewegingen van deze voertuigen één voor één en vergelijkt de black box-beelden die aan de voertuigen zijn bevestigd nauwkeurig met cameragegevens. Daarnaast concentreren we onze onderzoekskracht op de woon- en bedrijfsgebieden die door de voertuigen worden bezocht om het verzamelgebied te identificeren, maar het zal naar verwachting aanzienlijk veel tijd en moeite kosten om duidelijk vast te stellen waar en wanneer de beschadigde lichamen vandaan kwamen.

Het grootste obstakel op onderzoeksgebied is de willekeurige verspreiding van onbevestigde informatie. Vanaf het begin van het incident verspreidden ongegronde geruchten over de identiteit van het slachtoffer of het soort misdrijf zich snel via sociale media en verschillende online communities. De politie waarschuwde krachtig dat deze speculatieve berichten niet alleen het onderzoek ernstig konden verstoren, maar ook secundaire schade konden veroorzaken, zoals laster van onschuldige functionarissen. De politie heeft zelfs duidelijk verklaard dat het verspreiden van valse informatie juridisch kan worden bestraft en heeft een hard reactiebeleid gevoerd, zoals het verzoeken aan relevante platforms om berichten te verwijderen. De reden dat onderzoeksbureaus hun leven in gevaar brengen bij het controleren van informatie en het overbrengen van nauwkeurige feiten is omdat de vervormde publieke opinie in de vroege stadia van een strafrechtelijk onderzoek een dodelijk gif wordt dat de arrestatie van de feitelijke crimineel belemmert.

Parallel wordt ook een wetenschappelijke benadering van identificatie uitgevoerd. De politie blijft de DNA-informatie van de vermiste personen vergelijken met de database en analyseert camerabeelden in de omgeving grondig om het proces te reconstrueren waarbij de lichamen in verband werden gewikkeld, in zakken werden gestopt en achtergelaten. Tot op heden zijn er echter geen sluitende aanwijzingen gevonden om het slachtoffer te identificeren. Dit suggereert dat de dader de sporen zeer zorgvuldig heeft uitgewist tijdens het proces van beschadiging en achterlating van het lichaam. De antwoorden op de vraag wie de slachtoffers waren en waarom ze op zo’n gruwelijke manier ontdekt moesten worden, zijn nog steeds in nevelen gehuld. Het onderzoekshoofdkwartier zet al zijn onderzoekscapaciteiten in om ervoor te zorgen dat er geen verdenking overblijft, door middel van aanvullende analyse van de resterende lichaamsdelen en uitgebreide videoanalyse.