Vrede in de Straat van Hormuz, de complexe berekeningen erachter en de onzekere toekomst > Nieuws

De kern van deze overeenkomst is de verandering in de status van de Straat van Hormuz, vervat in het vorige Memorandum of Understanding (MOU) dat op de 19e in Genève, Zwitserland, zou worden ondertekend. De Amerikaanse president Trump concentreert zich op het tonen van zijn internationale leiderschap door te beloven de maritieme blokkade onmiddellijk op te heffen en de zeestraat ‘vrijelijk te openen’. De interpretatie van Iran is echter heel anders. Iraanse semi-officiële media meldden dat in de vorige overeenkomst was gespecificeerd dat Iran en Oman verantwoordelijk waren voor het beheer van de maritieme diensten in de Straat van Hormuz, wat suggereert dat Iran het recht had veiliggesteld om eerlijke tol te innen na de uitstelperiode van 60 dagen. De tegenstrijdige claims van deze twee partijen zullen in de toekomst waarschijnlijk leiden tot een nieuw technisch en diplomatiek geschil over de werking van de zeestraat.

De zenuwenoorlog om het leiderschap in het beheer van de zeestraat gaat verder dan alleen een kwestie van vergoedingen en is een punt waarop de economische soevereiniteit van Iran en de strategische hegemonie van Amerika met elkaar botsen. Na de vrije doorgangsperiode van zestig dagen presenteert Iran een specifieke blauwdruk om praktische maritieme diensten te verlenen, zoals de veiligheid van zeeroutes, milieubescherming en verzekeringsdiensten, en in ruil daarvoor inkomsten te genereren. Aan de andere kant lijken belangrijke functionarissen van de Amerikaanse regering, waaronder vice-president Vance, de beweringen van Iran af te wijzen, waarbij ze volhouden dat zij nog steeds een vrije opening van de zeestraat op lange termijn verwachten. Dit betekent uiteindelijk dat de dubbelzinnige term 'maritieme diensten' die in de overeenkomst wordt gespecificeerd, op elk moment een voorwendsel voor diplomatieke conflicten kan worden, afhankelijk van de toekomstige interpretatie.

De onmiddellijke positieve effecten van de vorige overeenkomst zijn duidelijk. Terwijl meer dan 600 schepen en 60 miljoen vaten ruwe olie, die al maanden vastzitten, zich voorbereiden om op de markt te worden gebracht, zijn de internationale olieprijzen en de stabiliteit van de mondiale toeleveringsketen toegenomen. De internationale gemeenschap, inclusief de Koreaanse regering, verwelkomde deze overeenkomst en evalueerde deze als een belangrijke stap voorwaarts in het herstel van de vrede in de regio. Onze regering dringt in het bijzonder sterk aan op een veilige hervatting van de navigatie voor onze schepen die door de zeestraat varen, en hoopt dat deze overeenkomst niet simpelweg een tijdelijk staakt-het-vuren zal zijn, maar de basis voor duurzame vrede. De trackinggegevens van schepen in het veld hebben echter nog geen merkbare grootschalige bewegingen laten zien, dus zorgvuldige observatie is nog steeds nodig voordat daadwerkelijke opening wordt bereikt.

De grootste barrière op de weg naar vrede is het chronische probleem van het Iraanse nucleaire programma en de sancties tegen Iran. Hoewel deze overeenkomst om de oorlog te beëindigen erin slaagde de oorlog te stoppen, zijn de belangrijkste kwesties van het beperken van de nucleaire ontwikkeling en het versoepelen van de sancties uitgesteld tot vervolgonderhandelingen gedurende zestig dagen na de ondertekening. Hoewel president Trump benadrukt dat Iran ermee heeft ingestemd zijn kernwapens definitief op te geven, blijven het diepe wantrouwen en de meningsverschillen tussen de twee partijen moeilijk te overwinnen. Het einde van de oorlog zonder oplossing voor de nucleaire kwestie is als een kasteel gebouwd op zand, en als vervolgonderhandelingen moeilijk zijn, bestaat het risico dat de geopolitieke risico's in het Midden-Oosten op elk moment opnieuw kunnen oplaaien.