Slagveld buiten het veld: de schaduw van de visumdiplomatie haalt het WK in > Nieuws

De kern van deze situatie is een ernstige operationele onevenwichtigheid die ontstond toen de Verenigde Staten inreisvisa weigerden aan sleutelpersoneel van het Iraanse nationale team, dat militaire spanningen heeft met de Verenigde Staten. Atleten die aan de competitie deelnamen, mochten bij wijze van uitzondering het land binnenkomen, maar de voorzitter van de vereniging en de belangrijkste staf, die verantwoordelijk waren voor het leiden van het team en het bieden van administratieve ondersteuning, konden de drempel niet overschrijden. Na veel wendingen probeerden tien van de vijftien afgewezen kandidaten opnieuw een aanvraag in te dienen, maar slechts vier kregen goedkeuring, en de overige functionarissen, waaronder Mehdi Taz, hoofd van de Iraanse voetbalbond, hebben nooit een voet op Amerikaanse bodem gezet. Dit is niet alleen een daad die de strategische stabiliteit van het team vernietigt, maar wordt ook beoordeeld als een directe schending van het eerlijkheidsbeginsel dat de basis zou moeten vormen voor het functioneren van de concurrentie.

Een ernstiger probleem dan fysieke toegangsweigering is het ineffectieve ‘mobiele kamp’ waar het Iraanse nationale team onder lijdt. Iran, dat oorspronkelijk van plan was een basiskamp in de Verenigde Staten op te zetten, moest vanwege de nasleep van de oorlog zijn basis verplaatsen naar Tijuana, Mexico, vlakbij de grens. Als gevolg hiervan worden de spelers blootgesteld aan extreme vermoeidheid, omdat ze elke keer dat ze het groepsfaseschema voltooien, herhaaldelijk heen en weer moeten reizen tussen Mexico en de Verenigde Staten. De verblijfsbeperkingen die vereisen dat spelers onmiddellijk na de wedstrijd naar Mexico terugkeren, zijn een duidelijk nadeel vergeleken met andere landen die zich in een stabiele omgeving op de wedstrijd voorbereiden. Deze milieunadelen hebben een fatale negatieve impact op de conditie van atleten en ondermijnen de eerlijkheid van de competitie ernstig.

Wat nog betreurenswaardiger is, is de onverantwoordelijke houding van de FIFA, de Internationale Federatie van Voetbalbonden, die deze situatie negeert. Voormalig president Sepp Blatter nam zelfs het standpunt in en riep op tot de verplichtingen van de FIFA, waarbij hij de twee basisprincipes van het WK voetbal benadrukte, 'het garanderen van veiligheid en onbeperkte toegang', maar de huidige uitvoerende macht heeft vrijwel niets gedaan. Het incident waarbij scheidsrechter Omar Artan, niet alleen uit Iran maar ook uit Somalië, de toegang tot het land werd ontzegd op vage gronden van verdenking van betrokkenheid bij een terroristische organisatie, is een duidelijk voorbeeld van hoe de politieke logica de universaliteit van voetbal uitholt. Terwijl de FIFA zwijgt en politieke neutraliteit claimt, is het moeilijk om de kritiek te vermijden dat het WK wordt gereduceerd tot een politiek instrument om de diplomatieke invloed van het gastland te bevestigen, in plaats van tot een sportfestival.

Ondertussen zijn op dit WK, afgezien van politieke kwesties, ook de lichte en donkere kanten van de voetbalmachten duidelijk verdeeld. Het Braziliaanse nationale team wordt geconfronteerd met de crisis van zijn slechtste prestatie in de geschiedenis en staat onder enorme druk om voor het eerst in 24 jaar de titel te winnen, en heeft moeite om het team weer op te bouwen onder coach Ancelotti. Zoals de coach zei, staat Brazilië onder meer druk dan de president, en tussen de dorst naar resultaten en de pessimistische publieke opinie blijft Brazilië een zware strijd voortzetten om zijn vroegere glorie te herwinnen. Op deze manier weerspiegelt dit WK, waar de wanhopige strijd om de overwinning op het veld en politieke conflicten zoals visumkwesties buiten het veld elkaar kruisen, duidelijk de complexe lichte en donkere kanten van de sport.