Zal het lekken van ‘veiligheidsmiddelen’ in naam van de ontmanteling van de contraspionagedienst de tragedie van acht jaar geleden herhalen? > Nieuws

Ten tijde van de ontbinding van het Defensieveiligheidscommando in 2018 voerde het Ministerie van Nationale Defensie grootschalige personeelsinkrimpingen door en keerde terug naar de basis onder het voorwendsel van het veiligstellen van politieke neutraliteit. Volgens gegevens die destijds door het Nationale Defensiecomité van de Nationale Assemblee waren verkregen, bleek dat 112 van de 181 veldofficieren die waren teruggekeerd naar de militaire dienst, 61,9%, binnen drie jaar hun militaire uniform hadden uitgetrokken. In het bijzonder bedroeg het ontslagpercentage van hogere officieren, de kernarbeidersklasse, bijna 60%, wat erop wijst dat een groot aantal professionele medewerkers op het gebied van de contraspionage en de veiligheid, opgeleid door de overheid met een enorm budget, niet in staat waren om het onvermogen om zich aan te passen binnen de organisatie en de personeelsnadelen te weerstaan ​​en in grote aantallen zijn vertrokken. Contraspionagewerk is geen vaardigheid die in korte tijd kan worden verworven, maar is een zeer gespecialiseerd vakgebied dat tientallen jaren aan praktijkervaring en knowhow met zich meebrengt. Dit verlies aan menselijke hulpbronnen leidde direct tot een vacuüm in de nationale veiligheidscapaciteiten.

Dit plan om de Contraspionagedienst te ontbinden omvat ook een plan om ongeveer 1.000 van de ongeveer 3.000 personeelsleden terug te brengen of terug te brengen naar de oorspronkelijke strijdmacht, waardoor de angst toeneemt dat zich een situatie zal voordoen die vergelijkbaar is met die van de ontbinding van het Defensie Veiligheids Commando in het verleden. Het ministerie van Defensie belooft er alles aan te zullen doen om ervoor te zorgen dat er geen personele slachtoffers vallen, maar soldaten in het veld blijven sceptisch. In het verleden moesten degenen die terugkeerden naar de Yuan-dynastie personeelsopdrachten ontvangen die feitelijk neerkwamen op degradatie, zoals plaatsing in een onbekende omgeving in een veldeenheid en in een positie waarin ze hun expertise niet konden aantonen. Een organisatorische reorganisatie die uitsluitend gericht is op het 'inkrimpen van het personeelsbestand', zonder enige praktische maatregelen voor positiebeheer of een routekaart voor een eervolle transitie, zal waarschijnlijk de tragedie herhalen van het veranderen van eliteagenten die zich hebben toegewijd aan de nationale veiligheid in politieke slachtoffers.

Ondertussen zijn er ook krachtige stemmen van zelfreflectie over de rigide cultuur en het ongepaste commandogedrag binnen de militaire organisatie. Het recente vermoeden dat een luitenant-kolonel op het hoofdkwartier van het Capital Corps een zwangere vrouwelijke officier dwong vroeg naar haar werk te komen en haar verbaal mishandelde, wat uiteindelijk tot een miskraam leidde, bewijst dat de gevoeligheid van het leger voor de mensenrechten nog steeds niet met de tijd meegaat. Aan de buitenkant beweren ze baanbrekende technologie te introduceren en de organisatie efficiënter te maken, maar intern is er een diepe schaduw van top-down samenwerking waarin zelfs fundamentele dienstverleningsregels, zoals de bescherming van zwangere vrouwen, niet worden nageleefd. Minister van Nationale Defensie Ahn Kyu-baek bezoekt militaire academies en benadrukt de opleiding van eliteofficieren en het koesteren van toekomstig defensietalent, maar als de organisatiecultuur die de mensenrechten en expertise op dit terrein niet respecteert niet wordt verbeterd, zal elk hervormingsplan niets meer zijn dan een loze echo.

De essentie van organisatorische reorganisatie zou niet het onvoorwaardelijk ontbinden en reduceren moeten zijn, maar het behouden en ontwikkelen van functionele expertise. De verwarring in het commandosysteem en het verlies aan motivatie van professioneel personeel die optreden tijdens het proces van het verspreiden van contraspionage-, veiligheids- en veiligheidsonderzoeksfuncties naar respectievelijk het Defense Counterintelligence Headquarters, Investigation Headquarters en Security Support Group, zijn zeer fatale risicofactoren. Strenge disciplinaire maatregelen en juridische bestraffing voor degenen die betrokken zijn bij de 12/3 noodtoestand van beleg is een natuurlijke gang van zaken, maar hoe dan ook, als de meerderheid van de soldaten die in stilte hebben bijgedragen aan het nationale contraspionagewerk wordt benadeeld door grootschalige betalingen, zal het moreel van het hele leger ongetwijfeld achteruitgaan. Autoriteiten moeten zich er pijnlijk van bewust zijn dat het tientallen jaren duurt om talent te cultiveren, maar er is slechts één verkeerd personeelsbevel nodig om ze te laten gaan.