Een zandkasteel gebouwd met schulden, een waarschuwingslicht voor de schulden van huishoudens en onregelmatige kapitaaluitbreiding. > Nieuws

In mei stegen de leningen aan huishoudens uit de financiële sector met maar liefst 9,3 biljoen won, de grootste stijging in één jaar en negen maanden sinds augustus 2024. Hoewel het momentum van de woninghypotheken, dat in het verleden aan de basis lag van de stijging van de leningen, enigszins is afgenomen, stegen de ‘overige leningen’, waaronder negatieve bankrekeningen en kredietleningen, met 5,3 biljoen won, wat de stijging van de totale schulden veroorzaakte. Dit gaat verder dan de eenvoudige behoefte aan geld voor het dagelijks leven en suggereert dat agressieve beleggingen met hefboomwerking door individuen die de opkomst van de aandelenmarkt proberen te volgen, een gevaarlijk niveau hebben bereikt. De financiële autoriteiten beschouwden dit als een ernstige noodsituatie en startten een strikt beheersysteem om wekelijks financiële bedrijven te inspecteren die niet in staat waren de kredietdoelstellingen te halen.

Nu de regelgeving inzake leningen aan huishoudens wordt aangescherpt, wordt het 'balloneffect', waarbij de vraag naar leningen verschuift van banken naar secundaire financiële instellingen, steeds duidelijker. Terwijl de totale Debt Service Ratio (DSR)-regulering in de banksector 40% bedraagt, is deze in de secundaire financiële sector tot 50% toegestaan, dus kredietnemers die wanhopig aan de limiet willen voldoen, stromen massaal naar verzekeringsmaatschappijen, spaarbanken en vrouwenbedrijven. Dit is echter nog maar het begin van een vicieuze cirkel die hogere rentetarieven oplegt aan kredietnemers. Het terugbetalingsvermogen van kwetsbare kredietnemers heeft zijn limiet al bereikt, en met de mogelijkheid van een verhoging van de basisrente groeien de waarschuwingen dat het stijgende aantal wanbetalingen en de toenemende insolventie bij secundaire financiële instellingen een ontsteker zouden kunnen worden voor het hele financiële systeem.

Kijkend naar de financiële sector is het gedrag van effectenbedrijven die ‘nieuwe kapitaaleffecten’ uitgeven zeer zorgelijk. Toen effectenbedrijven werden getroffen door de limieten van de hefboomregulering, kozen ze voor een onregelmatige methode om het kapitaal in hun boeken op te blazen door nieuwe soorten kapitaaleffecten uit te geven in de vorm van eeuwigdurende obligaties in plaats van kapitaalverhoging met gestort kapitaal. Omdat de aankoop van deze risicovolle obligaties in dezelfde sector aan banden werd gelegd, vloeiden ze in grote aantallen naar spaarbanken en kapitaalmaatschappijen die op jacht waren naar hoge rentetarieven. Als gevolg hiervan is er een structuur ontstaan ​​waarin ontvangende instellingen die de deposito's van het gewone volk beheren, het risico dragen van de insolventie van effectenbedrijven, en dit fungeert als een potentiële 'insolventiebom' die doet denken aan de nachtmerrie van de spaarbankcrisis uit het verleden.

De financiële autoriteiten zijn begonnen de snelheid van de terugbetaling van leningen te controleren door de limiet voor kredietleningen voor hoge inkomens te verlagen en de terugbetaling van leningen aan te moedigen door vergoedingen voor vervroegde aflossing vrij te stellen. De heersende mening is echter dat het moeilijk is om de schulden van huishoudens fundamenteel onder controle te houden, te midden van de volatiliteit van de aandelenmarkt en de onzekerheid op de vastgoedmarkt, met alleen deze noodmaatregelen. Deskundigen verheffen hun stem dat de kopers van nieuwe kapitaaleffecten beperkt moeten worden tot instellingen die verliezen kunnen opvangen, zoals PEF's of VC's, en dat bewaarinstellingen moeten worden uitgesloten van het beleggen in risicovolle activa. Om verstoringen in het financiële systeem te corrigeren is het bovenal tijd dat toezichthouders het voortouw nemen op het gebied van praktisch risicobeheer, in plaats van zich te verschuilen achter de International Financial Reporting Standards (IFRS).