황혼의 왕조, 골든스테이트는 왜 ‘라스트 댄스’에 집착하는가 > 뉴스

De nieuwste zet van Golden State is in één woord een ‘all-in’ strategie. De verkering met een levende legende als LeBron James en de aanhoudende interesse in supersterren als het Griekse monster Giannis Antetokounmpo zijn uitingen van een sterke wil om Curry's uiteindelijke kampioenschap vooruit te helpen, zelfs als dit betekent dat de huidige middelen van het team moeten worden opgebruikt. De houding van de club om voortdurend risico's te nemen in plaats van te vertrouwen op glorie uit het verleden verdient veel lof, maar sommigen zijn bezorgd dat deze stap een gok kan zijn die de toekomst van het team op de lange termijn in gevaar brengt. Geruchten over een contractaanbod van $15,1 miljoen en voorkeur voor clubvriendelijke contracten met spelers als Porzingis tonen duidelijk de wanhoop aan om een ​​kampioenschapsteam op te bouwen door op de een of andere manier de beperkingen van het salarisplafond te overwinnen.

Maar achter deze ambities schuilt de interne pijn en onzekerheid van de club. Het recente onvermogen om het contract voor de technische staf te verlengen en de reorganisatie van de organisatie onder het nieuwe managersysteem zijn een bewijs van de verwarring die het team ervaart. De stap om iconische teamfiguren zoals Iguodala of Green als coaches te beschouwen, wordt geïnterpreteerd als een poging om solidariteit op te bouwen via degenen die de identiteit van het team delen, in plaats van via externe bloedtransfusies. Het is belangrijk om externe supersterren binnen te halen en resultaten te behalen, maar het is onduidelijk of dergelijke veranderingen een positieve synergie kunnen creëren in een situatie waarin de interne filosofie van de club op zijn kop staat. Het herstellen van het vertrouwen tussen spelers en coaches kan een urgentere taak zijn dan het rekruteren van grote spelers.

Als je ondertussen naar het algehele NBA-landschap kijkt, kun je begrijpen waarom Golden State zo ongeduldig is. De afgelopen acht jaar heeft de nivellering en opwaartse nivellering van de competitie zijn hoogtepunt bereikt, waarbij elk jaar een nieuwe kampioen wordt geboren. Er is een omgeving gecreëerd waarin het voor bepaalde teams erg moeilijk is om een ​​dynastie op te bouwen, en traditionele grootmachten strekken zich weer uit, zoals de New York Knicks die het Empire State Building in teamkleuren verven terwijl ze ernaar streven om voor het eerst in 27 jaar door te gaan naar de finale. In deze competitieve omgeving kan de ‘dynastietrots’ van Golden State zelfs giftig worden. Als je de veranderende trends en de obsessie met het herscheppen van vergane glorie niet begrijpt, loop je het risico dat het team wordt geïsoleerd in de koude wereld van de concurrentie.

Natuurlijk is het voorstellen van een breuk tussen Curry en de Warriors voor veel fans nog steeds taboegebied. Zelfs de algemeen directeur van de club probeert de kernwaarden van het team te beschermen door de mogelijkheid van afscheid van Curry af te wijzen, maar de twee taken van realistische krachtversterking en Curry's veroudering zijn een onvermijdelijke frontale strijd. Het idee dat LeBron en Curry in hetzelfde team spelen is misschien een zegen voor basketbalfans, maar vanuit zakelijk perspectief vergt het enorm veel kapitaal en opoffering. We moeten ons serieus afvragen of wat Golden State nastreeft een simpele kampioenschapstrofee is, of een ‘laatste festival’ dat Curry’s laatste carrière op de meest schitterende manier zal verfraaien.