격변하는 세계 질서: 미국 패권의 균열과 신냉전의 서막 > 뉴스

De luchtaanval van de Verenigde Staten op de nucleaire installaties van Iran was meer dan een simpele militaire operatie; het was een incident dat duidelijk de invloed en grenzen van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten aantoonde. Voormalig president Trump en andere reguliere Amerikaanse strijdkrachten hebben er vertrouwen in dat deze precisieaanval een beslissende slag zal zijn om vrede in het Midden-Oosten te brengen, maar de realiteit is niet zo eenvoudig. Iran maakt al gebruik van geavanceerde defensiestrategieën, zoals het verspreiden van belangrijke activa van zijn nucleaire faciliteiten, en bereidt zich voor om de Amerikaanse aanval te beschouwen als een duidelijke invasie en de overgang naar een volledig oorlogssysteem. Het is uiterst de vraag of de methode van kortetermijnbombardementen gevolgd door grondtroepen, zoals in de afgelopen Golfoorlog, effectief zou zijn tegen Iran, dat een groot grondgebied en ruig terrein heeft. De maritieme blokkade en de proxy-oorlog rond de Straat van Hormuz zullen een stijging van de internationale olieprijzen veroorzaken, wat waarschijnlijk een ernstige inflatoire druk zal uitoefenen op de wereldeconomie.

Een andere as die de moeite waard is om in deze situatie aandacht aan te besteden zijn de acties van Rusland en China. Hoewel de nationale macht van Rusland verspreid is als gevolg van de langdurige uitputtingsoorlog met Oekraïne, probeert het land de chaos in het Midden-Oosten te gebruiken als een kans om zijn eigen economische belangen te dienen. De Russische strategie om afnemerslanden veilig te stellen en een economische bloei na te streven door gebruik te maken van goedkope energiebronnen, geïsoleerd door westerse sancties, bewijst hoe zwak het op de VS gerichte sanctienetwerk is. Aan de andere kant versterkt China zijn steun aan Iran en stelt het Amerikaanse militaire reactievermogen op de proef. China breidt zijn invloed uit tot buiten de Indo-Pacifische regio en naar het Midden-Oosten, waardoor een toestand van ‘strategische overbelasting’ ontstaat waarin de Verenigde Staten op meerdere fronten gelijktijdig moeten reageren. Deze machten, die hun solidariteit versterken via partnerschappen als de BRICS, lijken te verklaren dat het tijdperk waarin de Verenigde Staten in hun eentje de wereldorde leiden, voorbij is.

Ondertussen is de geopolitieke analyse rond India ook erg ingewikkeld. India, dat in het verleden moeite had om het evenwicht tussen de Verenigde Staten en China te bewaren, zoekt nu zijn eigen overlevingsstrategie in de veranderende wereldorde, waarbij het voorbij het oude conflict met Pakistan gaat. De onstabiele situatie in Afghanistan is een directe klap voor de Indiase veiligheid, en de beweging van Taliban-troepen over de grens doet de spanningen in Zuid-Azië toenemen. India balanceert voortdurend op een koord tussen solidariteit met westerse waarden en zijn eigen pragmatische diplomatie, wat betekent dat zijn invloed op het internationale toneel onvergelijkbaar is gegroeid met het verleden. Afhankelijk van aan welke kant India staat in de strijd om de hegemonie tussen de Verenigde Staten en China, of welke onafhankelijke weg het inslaat, zal de toekomstige Aziatische orde in een geheel andere richting evolueren.

Conflicten die over de hele wereld plaatsvinden, hebben allemaal één ding gemeen. Dat wil zeggen: de perceptie dat 'de Verenigde Staten niet langer de wil of het vermogen hebben om de rol van politieagent van de wereld te spelen' verspreidt zich over de hele wereld. Vanaf de terugtrekking van troepen uit Afghanistan en de oorlog in Oekraïne tot het opnieuw oplaaien van het Midden-Oosten heeft Amerika beweerd zijn waarden te verdedigen, maar het resultaat is altijd chaos en vernietiging geweest. We zijn nu een tijdperk van zelfvoorziening binnengegaan waarin elk land de verantwoordelijkheid voor zijn eigen veiligheid moet nemen. Terwijl het democratische conflict in Hong Kong, de politieke crisis in Myanmar en natuurrampen veroorzaakt door klimaatverandering elkaar overlappen, fragmenteert de internationale gemeenschap en verliest ze gemeenschappelijke waarden. In deze multipolaire chaos is het reorganiseren van de internationale orde een onvermijdelijke taak van deze tijd geworden.