47년의 적대사를 뒤로하고: 미·이란 종전 MOU가 던지는 파장과 셈법 > 뉴스

Het gewicht van deze overeenkomst is uniek omdat dit de eerste keer is dat de Iraanse regering rechtstreeks publiekelijk de bedoelingen van de Opperste Leider bekendmaakt. Minister Aragchi maakte duidelijk dat dit MOU een startpunt zal zijn voor het beëindigen van het conflict op alle fronten, inclusief Libanon, en dat de Verenigde Staten en Iran voor het eerst in 47 jaar een schriftelijke overeenkomst hebben bereikt waarin ze elkaars soevereiniteit en soevereiniteit wederzijds respecteren. Dit MOU, dat volgens de planning op afstand en digitaal zal worden ondertekend in plaats van face-to-face, bewijst dat beide landen de betrekkingen snel willen verbeteren vanwege de dringende noodzaak. Iran benadrukt dat het zijn nationale belangen veilig heeft gesteld door deze oorlog en zich als gelijke tegenover de Verenigde Staten heeft opgesteld, en richt zich op het intern opbouwen van een ‘overwinningsverhaal’ dat de systeemcohesie versterkt.

Ondanks het ophanden zijnde akkoord woedt het conflict over het beheer van de Straat van Hormuz echter nog steeds. Iran heeft duidelijk gemaakt dat het niet zal terugkeren naar de situatie van voor de oorlog, waarbij het benadrukt dat de soevereiniteit over de zeestraat toebehoort aan Iran en Oman, en vasthoudt aan zijn beleid om 'servicekosten' in rekening te brengen aan schepen die er doorheen varen. Dit deel weerspiegelt de vaste wil van Iran om Hormuz, een strategisch punt, op elk moment als pressiemiddel tegen de Verenigde Staten te gebruiken. Gezien het feit dat de Verenigde Staten tot nu toe een krachtig standpunt hebben ingenomen dat zij het Iraanse beleid van tolheffing niet kunnen tolereren, zal dit punt waarschijnlijk dienen als de gevaarlijkste ontsteker die zelfs na de overeenkomst tot een potentieel conflict tussen de twee landen zou kunnen leiden.

Op economisch vlak zijn de rol achter de schermen van de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) en de kwestie van het vrijgeven van bevroren tegoeden complex met elkaar verweven. Er zijn berichten dat de VAE voor miljarden dollars aan fondsen aan Iran heeft verstrekt of heeft bijgedragen aan het opheffen van bevroren tegoeden, maar de autoriteiten van de VAE hebben dit officieel ontkend en trekken de grens dat het slechts een diplomatieke poging is voor regionale stabiliteit en vrede. De Verenigde Staten stelden ook strikte voorwaarden aan economische voordelen en zeiden dat de cashflow niet onmiddellijk zou plaatsvinden voordat Iran de voorwaarden van de overeenkomst concreet ten uitvoer zou leggen. Dit is gebaseerd op een politieke berekening op hoog niveau, waarbij Iran beweert compensatie te hebben gekregen voor oorlogsschade, terwijl de Verenigde Staten ontkennen directe kosten te betalen, waardoor de 'rode lijn' van beide landen wordt beschermd en wordt geprobeerd het feitelijke conflict op te lossen.

De kern van de toekomstige routekaart zijn de nucleaire onderhandelingen en de variabelen van Israël die zijn aangekondigd sinds het einde van het oorlogsmou. Iran geeft blijk van een vastberaden standpunt dat het geen nucleaire onderhandelingen zal overwegen tenzij de vorige overeenkomst wordt uitgevoerd, en dringt aan op het verdunnen van verrijkt uranium in eigen land in plaats van het naar het buitenland te exporteren, waarbij het een houding handhaaft die rechtstreeks in tegenspraak is met de eisen van de Verenigde Staten. In het bijzonder toont Iran sterke vijandigheid, waarbij Israël wordt aangewezen als een kracht die de sluiting van deze overeenkomst probeert te belemmeren. Of Israël gehoorzaam zal voldoen aan de voorwaarden van de overeenkomst, inclusief de terugtrekking uit Libanon en het staken van de aanvallen, of dat het een excuus zal vinden om de overeenkomst nietig te verklaren, zal een beslissende variabele zijn voor de toekomstige situatie in het Midden-Oosten.