Noord-Korea gooit het 'masker van de vrede' af en bevestigt opnieuw zijn vijandige houding ten opzichte van Zuid-Korea door de '10 landen'-lijst van het ministerie van Buitenlandse Zaken op de voorgrond te plaatsen. > Nieuws

De vonk voor dit conflict was de gezamenlijke verklaring aangenomen door president Lee Jae-myung en de leiders van de Europese Unie (EU). Op de top in Brussel maakten beide partijen duidelijk dat ze het bezit van kernwapens door Noord-Korea nooit konden erkennen en veroordeelden ze krachtig de illegale en gevaarlijke militaire band tussen Rusland en Noord-Korea. Noord-Korea beschouwde deze samenwerking van de internationale gemeenschap als een ernstige vijandige daad die zijn soevereiniteit schond. Ze uitten hun grote ongenoegen en zeiden dat het een misleiding was die de beleidsprincipes zoals 'respect voor het systeem' en 'het niet nastreven van vijandigheid', waar de Koreaanse regering voor had gepleit, onmiddellijk terzijde schoof. Dit wordt geïnterpreteerd als de flagrante uiting van Noord-Korea van zijn wil om de universele vraag van de internationale gemeenschap naar denuclearisatie niet langer te accepteren als een gebied van dialoog.

Het meest opmerkelijke deel van dit discours is de opkomst van een nieuwe organisatie genaamd de ‘10 Bureaus van het Ministerie van Buitenlandse Zaken’. Noord-Korea heeft de afdeling Unificatiefront ingekrompen, voorheen een organisatie die zich bezighield met de omgang met Zuid-Korea, en tien nieuwe bureaus opgericht onder het ministerie van Buitenlandse Zaken, waardoor de zaken met Zuid-Korea volledig in de diplomatieke sfeer werden opgenomen. Dit is de eerste keer dat de titel ‘Woordvoerder van tien landen’ in de Noord-Koreaanse media wordt onthuld, en dit is een resultaat van de strategische bedoeling van het Kim Jong-un-regime om de inter-Koreaanse betrekkingen te verstevigen als een relatie tussen vijandige landen in plaats van als een speciale etnische relatie. Deze organisatie, geleid door eerste viceminister en directeur van het 10e Bureau Jang Geum-cheol, zal haar boodschap aan Zuid-Korea in de toekomst in hardere en meer diplomatieke taal verpakken, waarmee ze aangeeft dat zij Zuid-Korea grondig zal behandelen als een ‘vijandig land’, net als externe krachten.

Noord-Korea heeft de kritiek op Zuid-Korea naar het hoogste niveau getild, waarbij zelfs grove uitdrukkingen als 'Amerika's dolk voor de invasie van het Aziatische continent' zijn gebruikt. Ze maakten Korea belachelijk omdat het zijn ware aard onthulde, verborgen achter het zijden doek dat vrede heet, en benadrukten nogmaals de realiteit dat er nooit vreedzaam samenleven kan bestaan ​​tussen Noord- en Zuid-Korea. Hoewel hij president Lee Jae-myung niet rechtstreeks noemde, toonde hij in het bijzonder een houding waarin hij het Noord-Koreaanse beleid van de hele huidige regering ontkende door de uitdrukking 'de persoon die aan de macht is' te gebruiken. Deze harde houding van Noord-Korea gaat verder dan simpelweg verzet tegen deze gezamenlijke verklaring, en kan worden gelezen als een krachtige waarschuwingsboodschap dat elke vorm van dialoog of vreedzaam voorstel in de toekomst zal worden gezien als een misleiding die het principe van vijandige actie ondermijnt.

Ondanks de tegenstand van Noord-Korea handhaaft onze regering haar standvastige standpunt om een beleid van vreedzame coëxistentie na te streven. Ambtenaren van het Blauwe Huis maakten duidelijk dat deze gezamenlijke verklaring slechts de principes van de internationale gemeenschap herbevestigde die al waren aangekondigd en geen provocatie was die erop gericht was nieuwe druk op Noord-Korea uit te oefenen. Deskundigen zijn echter bezorgd dat, nu Noord-Korea zijn zaken met Zuid-Korea volledig overdraagt ​​aan het ministerie van Buitenlandse Zaken en een systematisch vijandige houding aanneemt via de organisatie van tien landen, het momentum voor het opbouwen van vertrouwen tussen Zuid- en Noord-Korea in de toekomst aanzienlijk zal afnemen. Sommigen wijzen erop dat een gedetailleerd onderzoek nodig is om te bepalen of een pragmatische diplomatieke strategie die prioriteit geeft aan de veroordeling van Noord-Korea kan leiden tot een verandering in de houding van Noord-Korea, of dat dit zal resulteren in verdieping van de spanningen.